Snoept mijn dochter?

Ik kreeg opeens weer inspiratie na aanleiding van het ‘zielige niet-snoepblog‘. Je mening zo neerzetten kan soms toch wat weerstand opwekken, zo weet ik 😉 Ik schreef al dat mensen het vaak vanuit zichzelf lezen en zelf een andere ervaring hebben, of zich wel of niet aangevallen voelen, maar soms ook gewoon dingen lezen die er niet staan. Het blog gaat bijvoorbeeld over mijn dochter van 9 maanden. Op geen enkele manier heb ik het dan over een kind van 4. Die heb ik niet namelijk. Maar er is wel een groot verschil in ‘snoepgedrag’ tussen een baby van 9 maanden en een kind van 4. Maar de dingen die ik schrijf, over een baby van 9 maanden, gelden dus niet altijd voor een kind van 4. Dat lijkt me erg logisch. 😉

Mama, mag ik een snoepje?

Inmiddels is mijn dochter 1,5. Snoept ze? Dat is maar net wat je onder snoep verstaat. Ik versta daaronder wat kinderen bedoelen wanneer ze zeggen ‘mama, mag ik een snoepje?’. Maar dan bedoel ik eigenlijk wat ik eronder versta wat ikzelf bedoelde toen ik dat aan mijn moeder vroeg toen ik klein was. Ik kreeg dan een lolly, een spekje, winegums, nou ja, je begrijpt het idee. Snoept mijn dochter? Nee, dan niet.

Lekkere dingen eten?

Eet mijn dochter lekkere dingen? Ja, dat wel. Ze vindt gedroogd fruit en fruit heel erg lekker, zelfgemaakte chocolade (zonder geraffineerde producten), olijven, zelfgemaakte snackballetjes met noten of kokos, en zelfs soms de 92% Vivani chocolade, wel bij uitzondering, zonder geraffineerde suiker. Soms maak ik een crumble, een taart, een cake, muffins, e.d. Die mag ze ook eten. Die maak ik met alleen maar gezonde, natuurlijke ingrediënten. Maar niet elke dag, daar heb ik geen tijd voor. Maar eet ze lekkere dingen? Jazeker!

Op bezoek en bij verjaardagen

Vooral fruit en gedroogd fruit is hier een geliefd tussendoortje. Als ik ergens anders naartoe ga, een verjaardag of op bezoek, dan neem ik iets voor haar mee. Zij het rozijnen, wat snackballetjes, of toevallig een zelfgebakken koekje die ik heb gemaakt. Ze eet dan geen taart (ik ook niet) maar ze komt bij mij lekker rozijnen eten. Bij een verjaardag krijg je vaak bij binnenkomst koffie en taart. Mijn dochter is dan verlegen en zit op schoot geplakt, dus dat is de ideale manier voor mij om haar wat rozijntjes te geven en haar even te laten wennen, en ze is ook niet zielig. Ze vindt zichzelf ook niet zielig, dat merk ik duidelijk aan alles. Ze vraagt nooit om wat anderen hebben. Sterker nog, als ik een lekkere brownie maak met goede ingrediënten, heeft zij net zo graag wat rozijntjes en hoeft ze de brownie niet eens.

Elk kind is anders

Dit werkt voor ons. Maar elk kind is anders en elke ouder is anders. Hier kan elke ouder dus een eigen weg in vinden. Je kunt niet allemaal doen wat ik doe, want één methode werkt niet voor iedereen. En het verandert ook per kind, per leeftijd en per situatie. Niemand zei dat ouderschap eenzijdig was, geweldig hé!!!

Fruit en gedroogd fruit!!!!!??

Nu zijn er ook die-hards die verschrikt roepen dat fruit en gedroogd fruit ook heel zoet is en wel bomvol suiker zit! Uhu. Fruit en gedroogd fruit bevat natuurlijke suikers – en nog veel andere stoffen. Het is zoet, dus inderdaad, het bevat natuurlijke suikers. Waarom ik dit niet echt een probleem vind? Ik eet al jaren suikervrij, en zodra ik suiker eet krijg ik een ranzige smaak in mijn mond en voel ik aan alles dat ik suiker heb gegeten. Wanneer ik rozijnen of fruit eet, gebeurt er niets vreemds in mijn mond en ook niet in de rest van mijn lichaam. Ik zou niet gaan leven op fruit en gedroogd fruit alleen, maar er is geen enkel probleem deze te gebruiken als tussendoortje, ze zijn natuurlijk, onbewerkt, vol voedingsstoffen die het lichaam daadwerkelijk voeden. Dat kunnen we van snoep zeker niet zeggen.

Iedereen kent wel zo’n kind, dat….

Ik krijg dus ook wel eens de opmerking dat iemand wel weer een kindje kende die niet mocht snoepen en dan als ze een keer ergens anders waren dat ze alles achter elkaar leeg vrat als een hongerig paard. Dit lijkt me een duidelijk voorbeeld van dat er iets niet goed gaat. Als je zoiets ziet als ouder, dan speel je daarop in en probeer je iets te bedenken zodat dit niet gebeurt. Maar eerlijk gezegd kan ik er niet echt iets mee als iemand dat tegen mij zegt, want wat moet ik daarmee? Ik weet dat mijn dochter daar geen last van heeft, maar ik kan dan ook alleen voor mijn dochter spreken. Zodra ik dit opmerk, zou ik op zoek gaan naar de oorzaak van het gedrag en er een oplossing voor proberen te vinden.

2013-05-26T19:49:53+00:00

Over

Mijn leven in getallen: 31 jaar oud, 9 jaar getrouwd met Sebastiaan. Moeder van Keela (5), Judah (3) en Vanna (maart 2017). Niet perfect. Leert elke dag. Ik houd van grote dromen, nieuwe dingen, mooie mensen, lekker eten, persoonlijke ontwikkeling en uitdagingen.

2 Reacties

  1. Willemijn mei 29, 2013 om 9:15 am- Antwoorden

    Leuk blog weer! Bij ons ging het met de oudste dochter (nu 4) ook zo tot ze ongeveer 2,5 jaar oud was. Daarna begon ze toch vaker te vragen naar wat andere kinderen op een feestje bijvoorbeeld ook kregen. Tot die tijd vond zij het prima dat ze wat anders kreeg. De jongste dochter (2 jaar) kreeg toch sneller ergens een koekje oid ondat zij het bij haar zus ziet. Best lastig om haar ook zo lang als de oudste “snoepvrij” te houden. Wel vindt ze het gelukkig prima dat ze een halve carobewafel meekrijgt naar het kinderdagverblijf terwijl de andere kinderen in de groep dan een koekje krijgen (waarom ze daar een koekje krijgen?? Nou ja….)

  2. Astrid mei 31, 2013 om 9:06 am- Antwoorden

    Pas vandaag deze site gevonden, wat fijn om dit te lezen. Mijn dochter is inmiddels 5,5 en maakt er nog steeds totaal geen punt van dat ze geen produkten met toegevoegde suikers krijgt. Tractaties van school ruilt ze moeiteloos om voor dingen die ze wel mag eten. En ja, soms proeft ze of eet ze het toch op. Maar veel vaker vergeet ze zelfs dat ze het had gekregen. En nee, ze vreet zichzelf dus niet ineens een slag in de rondte, zoals ook hier veel mensen al roepen… We leggen uit waarom we zo eten, bovendien zijn er zoveel alternatieven. Het wordt steeds moeilijker, vooral omdat vriendjes wel alles krijgen. Je moet het vaker uitleggen, maar het kan dus. En ik zie wel hoe het verder gaat, er komt vast een moment dat ze toch alles wil eten. Maar deze basis is toch al gelegd 🙂

Geef een reactie