Zijn je kinderen de baas wanneer je nooit straft?

little-miss-bossyZoals jullie weten straf ik mijn dochter (2) niet. We hebben geen strafhoekje, geen strafstoel, we hebben wel een gang en een slaapkamer, maar die wordt niet gebruikt om straf uit te zitten. Wanneer je zoiets zegt, zeker wanneer je het zonder nuance doet, hebben mensen direct een mening over het geheel. En ook met nuance meestal. We zijn namelijk opgegroeid met straffen en belonen, dit is wat we ons hele leven kennen en waar de meeste ouders heilig in geloven. Het wordt ook door de meeste goeroes en instanties aangeraden, ook nog eens. Oh ja, wij worden ook nooit boos op haar. Ook niet als ze wat ‘fout’ doet.

Love and Logic en Attachment Parenting

Wij doen het dus niet. Ik voed mijn dochter op met de principes uit dit boek, Love and Logic, en daarnaast gebruik ik een aantal wijsheden uit de Attachment Parenting hoek. Ik vind dat de twee methoden elkaar versterken en perfect aanvullen.

Opvoeden zonder straffen en belonen

Weinig mensen hebben een mening over Love and Logic, want de meeste mensen kennen het niet. Het heeft iets weg van onvoorwaardelijk ouderschap, maar met een (naar mijn mening) veel betere nadruk en nuance op hoe je liefdevol grenzen kunt stellen. Hoe dan ook, over zowel onvoorwaardelijk ouderschap (niet straffen en belonen) als attachment parenting wordt gezegd dat je hele verwende kinderen krijgt die de baas zijn in huis. En kinderen horen de baas niet te zijn in huis, maar de ouders. Ja toch?

Zijn jouw kinderen de baas of niet?

Het grappige is, dat er genoeg kinderen zijn die denken dat ze de baas zijn (en wellicht ook de baas zijn). Het maakt niet uit welke opvoedstijl de ouder aanhangt, je ziet ze overal. Ik weet eigenlijk niet waar dat aan ligt. Ik merk ook dat wanneer de vraag gesteld wordt aan de categorie ouders ‘niet straffen en belonen’ wanneer de suggestie wordt gezet dat het lijkt of de kinderen de baas zijn, er een beetje een vaag antwoord uitkomt. Ik weet ook niet waar dat aan ligt, misschien omdat ze het niet echt weten, of omdat ze ook niet durven te zeggen dat ze het zijn, of juist omdat ze niet durven te zeggen dat zΓ­j de baas zijn. Hoe dan ook, of je kinderen de baas zijn in huis, heeft deels te maken met je opvoedstijl, maar ook zeer zeker met hoe de ouders zelf zijn en daarmee omgaan.

Ja, ik ben de baas!

Ik heb uitvoerig nagedacht over deze kwestie, voor mezelf. Ik ben net zolang gaan denken, lezen en zoeken, tot ik voor mezelf een passende mening heb gevormd waarbij ik mijn principes helemaal kan volgen en vol overtuiging antwoord kan geven op de vraag. Ja. In dit huis zijn de ouders de baas. Echter, we kiezen onze ‘baasstrategie’ (ook wel ouderschap of opvoeding genoemd) bewust. We zijn geen dictators. We zijn geen schreeuwende debielen. We zijn autoritair in hoe we doen, we zijn tenslotte de ouders, maar niet op een autoritaire manier zoals wij die kennen. Weet je, wanneer ik het woord autoriteit noem, of ‘de baas zijn’, krijgt iedereen daar direct associaties bij. Meestal negatieve. Om verwarring te voorkomen, gebruik ik die woorden liever niet. Dus, wat ben ik? Ik ben gewoon een ouder. Ja, ik betaal rekeningen, ik geef mijn dochter eten en ik bepaal de inrichting van het huis. Ik ben namelijk de eigenaar van het huis en het is mijn verantwoordelijkheid, net zoals het (op)voeden van mijn dochter.

Baby’s geef je wat ze nodig hebben

Omdat ik de ouder ben, vind ik het uiterst belangrijk dat ik mijn dochter geef wat ze nodig heeft. Deze verantwoordelijkheid neem ik heel serieus. Toen ze geboren werd, reageerde ik op al haar signalen. Ik vond het zeer belangrijk haar niet te laten huilen, er altijd voor haar te zijn (wanneer nodig) en in te gaan op haar signalen. Zo goed als ik kan natuurlijk, ik ben tenslotte naast mama ook mens. In het eerste jaar heeft een baby veel nodig. Eten, slaap, schone luiers, knuffels, bij mama zijn. Dit is heel normaal. Moeders weten van hun kinderen wat ze nodig hebben. Je hebt een keuze, ze geven wat ze nodig hebben, of niet. Ik heb altijd wΓ©l gegeven wat ze nodig heeft. Als ze huilt, pak ik haar. Als ze honger heeft, voed ik. Ook als we net een voedingscyclus van een half uur achter de rug hadden. Vieze billen, schone luier. Er was een tijd dat ze alleen bij mij wilde slapen overdag. Dat deden we, in de draagdoek. Als zij dat nodig heeft, dan doen we dat. Was zij de baas in huis? Verwende ik haar maar? Nee. Je kunt een baby helemaal niet verwennen, je geeft ze wat ze nodig hebben. Dat zijn twee hele verschillende dingen.

Nodig hebben en willen

Op een gegeven moment worden baby’s wat ouder. En met een ouder wordend kind, veranderen de dingen die ze nodig hebben. Er komt ook een factor bij: ze willen wat. Dus als ouder heb je dan niet alleen te maken met noden, maar ook met willen. Deze twee zijn ook heel verschillend. Iets nodig hebben is iets essentieels. Geven wat kindjes nodig hebben, versterkt het vertrouwen en de band, en uiteindelijk bouwt het aan eigenwaarde bij het kind. Iets willen, is niet essentieel. Er is een groot verschil tussen die twee, ik benadruk het nog eens extra. Hoe ouder ze worden, hoe meer ze ook willen.

Ik wil het!

Mijn dochter is nu 2 en wil wel eens wat. Best vaak. Maar ze heeft ook nog steeds dingen nodig. Moeders kennen hun eigen kind zo goed, dat ze weten welke het is, mits je je er bewust van bent. Als mijn dochter iets nodig heeft, dan krijgt ze het. Als ze iets wil, dan gaan we kijken of ik dat ook wil. Ook dit is in verschillende gradaties. Als zij met duplo wil spelen, kan ze dat doen. Ze is namelijk al in staat om zelf te kiezen wat ze wil doen, waar ze mee wil spelen en waar niet mee. Hier laat ik haar volledig vrij in, en op dit gebied heeft zij volledige controle.

De wil in gebieden waar nog geen volledig overzicht is

Maar er zijn op 2jarige leeftijd nog veel meer gebieden waar ze wil, en dat ze met mij te maken heeft. Bijvoorbeeld, als we naar buiten gaan, wil ze wel eens haar gigantische skippy koe meenemen, die net zo groot is als zijzelf. Of een hobbelpaard. Dat kan ze wel willen, maar dat gebeurt niet. Ze wil ook weleens zelf door de stad lopen, wanneer het druk is. Ik vind dat niet prettig, dus ze houdt mijn hand vast of ik draag haar. Ze wil dingen op gebieden waar ze nog geen overzicht heeft. Dat heb ik wel, dus ik beslis voor haar. Bijna heeft ze de leeftijd dat ik het haar ook kan uitleggen. Ik doe dat nu ook, maar dat snapt ze meestal nog niet. Maar, soms wel, en dan ben ik verwonderd over hoe geniaal ze is πŸ™‚

Willen dat ik iets doe

Ook wil ze wel eens bladeren verzamelen in het park, en dan moet ik die vasthouden van haar. Ik hou ze vast wanneer ik er zin in heb, maar meestal heb ik dat niet. Ik geef haar de keuze, of zelf vasthouden, of op de grond leggen. Dat vindt ze best frustrerend, want ze wil dat ik het vasthoud. Ook wil ze wel eens dat ik ergens op de grond ga zitten om te spelen. Ik doe dat, wanneer ik daar ook zin in heb. Maar als ik dat niet heb, dan doe ik het niet. Ook dat vindt ze dan vervelend. Maar toch doe ik het niet.

Twee in een relatie, ik en zij!

Hiermee leert ze twee dingen. Ik ben er Γ‘ltijd wanneer ze een nood heeft. Altijd, en ik doe er alles aan om haar daarbij te helpen. Dan heb je nog het willen. Ik vind het zeer belangrijk dat mijn dochter leert dat er twee in een relatie zijn. Ik en zij. Zij mag er zijn zoals ze is, en ik ook. Daarom loop ik niet met een verzameling bladeren door het park, als ik daar geen zin in heb. Ik vind het belangrijk dat ze leert en weet dat ik ook gevoelens heb, een eigen wil en een mening. En ik vind het belangrijk dat zij leert dat te respecteren en leert van het bestaan ervan. Zelfs als het compleet onbelangrijk is, zoals het vasthouden van bladeren. Ze is tenslotte pas twee, dus het leerproces begint bij de kleine dingen. Het moederschap bestaat volledig uit het lezen van je kind. Want de ene dag is zitten op de grond om te spelen een wil, maar soms is het een nood. Omdat ze bijvoorbeeld haar dag niet heeft en behoefte heeft aan gezelschap. Er bestaat dus geen vaste regel, behalve het telkens kijken naar je lieve kind.

Delen van controle

Daarnaast is er nog iets wat ik heel bewust doe. Dit is volledig gebaseerd op Love and Logic en ik vind het zeer prettig. Het delen van controle. Naarmate kinderen ouder worden, hebben ze meer behoefte aan controle, ofwel eigen verantwoordelijkheid. Dit is heel gezond, want door er op de juiste manier mee om te gaan, is het delen van controle hetgeen waar ze van gaan leren en wat ze zal doen uitgroeien tot zeer zelfverzekerde, fantastische kinderen πŸ˜‰ Zelfs het maken van fouten kan zeer leerzaam zijn, mits je ze de kans geeft ervan de leren in een veilige omgeving.

Van baby naar kind

Een baby heeft geen behoefte aan controle en eigen verantwoordelijkheid. Een baby heeft alleen maar noden die tegemoet gekomen moeten worden. Daar ontstaat de vertrouwensbasis. Dan worden ze wat ouder en krijgen ze steeds meer praatjes. Elk kind ontwikkelt op hun eigen manier. EΓ©n van de eerste dingen waarbij ik controle ging delen, was traplopen. Ik vroeg mijn dochter altijd of ze zelf naar beneden wilde gaan, of gedragen wilde worden. Hetzelfde met naar boven. Dit doe ik nog steeds, alweer ruim een jaar. Als we een tussendoortje eten, vraag ik haar of ze een mandarijn of een appel wil. Ik deel mijn controle. Ik kan ook voor haar bepalen wat ze krijgt, tot ze 15 jaar is, maar een kind van 2 kan die keuze al zelf maken. En als ze het kunnen, ja graag! Hiermee geef ik haar de kans controle uit te oefenen over haar eigen minileven en zelfstandig te worden. En hoe ouder ze wordt, hoe meer keuzemomenten ze krijgt en hoe interessanter de keuzes worden. Sommige dingen kan ze al zelf, zoals bijvoorbeeld het uitkiezen waarmee te gaan spelen.

Twee leuke opties

De keuze bestaat altijd tussen twee opties, en ik ben blij met beide opties. Zodat het te overzien is voor die kleintjes en ze niet overladen worden met open vragen. Dat is nog veel te moeilijk. Ik geef haar dus de keuze uit een mandarijn en appel, maar niet tussen een Snickers of een appel. Daar ben ik zelf namelijk niet blij mee.

Waarom eigenlijk straf?

En nee, als ze iets doet ‘wat niet mag’ word ik nooit boos. Althans, ik ben mens, dus zo ongeveer. Tegenwoordig kost dit eigenlijk geen moeite meer. Hoe ondeugend, opstandig en sneaky mijn dochter soms ook is, straf heb ik echt nog niet nodig gehad om haar te ‘corrigeren’. Maar goed, dat is weer een heel ander onderwerp πŸ˜‰

Lichamelijk gezond, maar ook geestelijk graag!

Niet alleen qua lichaam, maar ook geestelijk vind ik het belangrijk dat mijn kind gezond is. Ik liep net met mijn dochter buiten, toen een jongetje per ongeluk zijn moeder afsneed op de fiets. Hij was denk ik 7 ofzo. Zijn moeder reageerde door over het hele fietspad GVD!!!!! Jij achterlijke debiel!!! te schreeuwen. Weet je, ik was er gewoon stil van. En verdrietig. Veel situaties zijn niet zo extreem als deze, maar jeetje, hoe moet deze jongen straks verantwoorde, goede en liefdevolle keuzes maken voor zichzelf en anderen?

Kinderen de baas of niet de baas? De keuze is aan jou!

Goed, dat terzijde. Wanneer je niet straft of opvoedt met Attachment Parenting hoeven je kinderen niet de baas te zijn in huis. Maar het kan wel. Net zoals in ieder ander huis. Kinderen die worden opgevoed volgens ‘normale’ regels, kunnen ook de baas zijn. Kijk maar in je straat, bij vrienden, kennissen, en bij the Nanny πŸ˜› Als je je kind niet straft, kan je kind inderdaad de baas zijn in huis. Maar het hoeft niet. Het is uiteindelijk volledig aan de ouder en hoe deze ermee om gaat. Ik merk persoonlijk dat de innerlijke moederliefde bij baby’s nog erg puur is, misschien wel omdat baby’s alleen maar noden hebben. Maar hoe ouder mijn dochter werd, hoe minder sommige instincten gingen werken. Misschien zijn jullie allemaal perfect, maar hoe meer mijn dochter ging willen (voordat ik bekend was met Love & Logic), hoe liefdevol ik dat ook probeerde, het waren niet hele succesvolle situaties! Voor mij persoonlijk voelt het dus als een noodzakelijke zoektocht met een bewuste, overwogen keuze als uitkomst. En daar voel ik me heel prettig bij πŸ™‚

2013-11-15T10:15:12+00:00

Over

Mijn leven in getallen: 31 jaar oud, 9 jaar getrouwd met Sebastiaan. Moeder van Keela (5), Judah (3) en Vanna (maart 2017). Niet perfect. Leert elke dag. Ik houd van grote dromen, nieuwe dingen, mooie mensen, lekker eten, persoonlijke ontwikkeling en uitdagingen.

26 Reacties

  1. Sylvia november 18, 2013 om 9:07 pm- Antwoorden

    Wat heb je het mooi verwoord: dank!

  2. Gwen november 18, 2013 om 9:08 pm- Antwoorden

    Wat mooi omschreven! En wat eerlijk (weer). Ik merk hier dat dochterlief van 13 maanden ook steeds meer een eigen willetje krijgt. Het laten kiezen tussen een soepstengel of een stuk rijstwafel werkt goed, ze kiest niet elke keer hetzelfde en heeft toch eigen verantwoordelijkheid. Een eigen keuze. Ook het ‘nee dat mag niet’ zeggen en haar de keer daarop (die sowieso komt, want mijn nee dat mag niet wordt beloond met een ondeugende glimlcha gevoldt door herhaling van de actie die niet mag) ergens anders in huis neerzetten en een speeltje aanreiken, dat werkt goed hier. Verder ben ik nog een beetje zoekende, juist nu ze zo erg een eigen ik wordt. Maar een strafhoek komt hier sowieso niet, dat wist ik al toen ik zwnager was en zo denk ik er nog steeds over.

  3. eva november 18, 2013 om 9:10 pm- Antwoorden

    Heel raak en liefdevol geschreven..bedankt!

  4. Marjolein november 18, 2013 om 9:56 pm- Antwoorden

    Hoi Sharon,

    Ik ben een mama van 2 meiden van bijna 2 en bijna 4. Heb het gevoel dat de opvoeding van ze op dit moment totaal niet lekker loopt en ik ben dan ook erg enthousiast over de bevindingen beschreven in je blog. Graag zou ik me verder in Attachment Parenting en Love and Logic willen gaan verdiepen, maar ik weet niet of het nu nog wel zin heeft. Kan ik de opvoedingsmethode die ik nu handhaaf (met boos worden en een strafhoekje etc.) zo maar over boord gooien en het op een andere manier gaan proberen? Of ben ik al te laat? Heb je wellicht tips?

    Alvast bedankt!

    • sharon november 18, 2013 om 10:03 pm- Antwoorden

      Hai Marjolein!
      Het is nooit te laat!!! πŸ™‚ Echt niet πŸ™‚ Ik zou aanraden het boek van Love and Logic te lezen (0-6 jaar, met paarse voorkant) omdat die heel praktisch is en uitgebreid, precies voor de leeftijdscategorie die je nu hebt rondhuppelen πŸ™‚ Het boek is ontzettend praktisch. Wat het moeilijkst is, is dat je je eigen ‘gewone’ manier van doen moet gaan veranderen. Dit gaat zeker met vallen en opstaan, dat heb ik zelfs terwijl ik het principe al kende voordat ik moest gaan ‘opvoeden’. Maar, het is wel heel erg leuk en het maakt het echt veel gezelliger πŸ™‚ Ook voor kinderen is het heel erg fijn πŸ™‚
      Ze hebben zelfs tienerboeken voor ouders die dan pas beginnen, dus het kan altijd πŸ˜‰
      Succes!

  5. Roosje november 18, 2013 om 11:12 pm- Antwoorden

    Hallo!
    Ik vindt het een interessant stuk, en ik kan me er heel erg in vinden. Ik ben het er helemaal mee eens dat je kleine baby’s niet kan verwennen, en dus moet geven waar ze om vragen. Heb ik bij mijn dochtertje ook altijd gedaan. Vooral naar mijn kindje kijken, en naar mijn eigen gevoel luisteren en daar naar handelen. Mijn dochtertje is nu 2 1/2, wat ik me af vraag: wat doe je als ze echt niet wil luisteren(lees: je ongelofelijk uitdaagt?)? Hoe zorg je er dan voor dat ze niet de baas wordt, maar dat je haar ook niet hoeft te straffen. Ik zet haar dan dus even in de hoek, ook omdat ik geen andere mogelijkheid zie om haar bij te brengen dat, wat ze doet niet mag.

    • sharon november 19, 2013 om 9:53 am- Antwoorden

      Hai Roosje! Dit is lastig even snel uit te leggen, ik neem je vraag mee voor (hopelijk :P) volgende week ok? πŸ™‚ Als ik het uitleg, wil ik het goed doen, dus dan moet ik er even de tijd voor nemen πŸ™‚ wordt vervolgd!!!!

  6. Eveline november 18, 2013 om 11:31 pm- Antwoorden

    Super interessant om dit te lezen! Zonder het bestaan van deze methodes te weten probeerde ik toch al een aantal dingen toe te passen in de opvoeding van onze dochter van 21 maanden.
    Maar niet boos worden… vaak lukt het, maar soms… Heel knap dat het jou wel lukt!
    Wat ik zelf een lastig moment vind is eind van de middag, dan is ze het vaak zat, maar ik MOET koken en dat lukt echt niet met haar op mijn arm. Ik ben er nog niet precies achter of ze dat WIL of NODIG heeft. Ze is dan erg aanhankelijk, maar als ik haar geen aandacht geeft gaat ze enorm dralen en miepen om me heen, wat ook niet prettig werkt…

    Nog wel even een paar vraagjes:
    Mag ik vragen hoe jouw dochter reageert als jij niet doet wat zij WIL, wordt zij dan boos? En dan??
    En wat als je dochter niet wil kiezen uit de keuzes die jij haar geeft, maar iets anders wil, is dat dan haar eigen zelfstandigheid of bepaal jij dan dat ze toch uit jouw opties moet kiezen?
    Ik ben benieuwd!

    Jammer dat het boek van Love and Logic niet vertaald is, ik kan me redden in het engels, maar een boek lezen….
    Schrijf er dus gerust meer blogs over!! πŸ˜‰

    • sharon november 19, 2013 om 9:51 am- Antwoorden

      Dat is goed! Ik zal je vragen meenemen in nieuwe blogs ook, ik vind het heel leuk om over te schrijven namelijk, dus waarom niet aan de hand van vragen die er kunnen zijn πŸ˜€ Om in het kort antwoord te geven, als ik haar keuze geef en ze wil iets anders, dan beslis ik voor haar. Ik zal een apart blog schrijven over de keuzes geven, omdat ik me daar nu ook in moet verdiepen omdat de tijd eraan komt dat ik er weer flink in mag oefenen πŸ™‚ Als ik niet doe wat zij wil, dan accepteert ze dat meestal. De eerste twee keer niet, dan wordt ze boos en gaat ze zeuren, of huilen, of wat dan ook (je kent t πŸ˜‰ ), daarna accepteert ze het in meeste gevallen en zegt ze het zelfs zelf. (zoals met de blaadjes, als ze het aan me wil geven, dan ziet ze mijn gezicht en zegt ze al, ‘zelf!’) Als ze boos wordt ligt het een beetje aan de situatie. Thuis ga ik meestal bij haar zitten (zonder aan te raken, dan wordt ze nog bozer) en zeg ik dat het jammer is dat ik niet doe wat ze wil, dan zit ik daar even en ga ik over iets anders praten, meestal over iets wat ze leuk vindt, bijvoorbeeld duplo dieren ofzo. Soms duurt het even en soms is het zo voorbij. Ik blijf wel bij haar en negeer haar niet, uiteindelijk komt ze dan bij mij troost zoeken over het feit dat ik niet wil doen wat zij wil doen (volg je t nog πŸ˜› ) en kunnen we samen ook weer blij zijn πŸ™‚ En ja, het koken, altijd een interessante bezigheid. Ik neem er sowieso langer de tijd voor, zodat ik tussendoor eventjes aandacht kan geven zonder dat de planning in de war gaat en meestal vindt mijn dochter het ok om in de keuken te spelen met iets, en daarnaast af en toe mee te kijken met wat er gebeurt, dus meestal laat ik haar zien af en toe wat ik aan het doen ben. Maar dit werkt zeker niet altijd, haha πŸ˜‰
      Als je nog meer vragen hebt, laat zeker weten, dan neem ik ze mee!!!

      • Eveline november 19, 2013 om 3:44 pm- Antwoorden

        Bedankt voor je reactie!
        Ben nu al benieuwd naar je volgende blogs hierover!

        Wat ik me ook nog wel een beetje afvroeg is als kindlief ondeugend is en je haalt haar dan uit die situatie door wat anders te gaan doen, leren kinderen als ze ouder worden dan wel dat er soms ook dingen zijn die niet leuk zijn, maar waar je niet voor weg kan lopen??

        • sharon november 19, 2013 om 3:55 pm- Antwoorden

          Hai! Eigenlijk doe je het alleen bij jonge kindjes, omdat je ze nog niet kunt uitleggen/vertellen wat er aan de hand is. Op een gegeven moment begrijpen ze alles wat je zegt en kun je ook vragen stellen die ze begrijpen, en die zij weer kunnen antwoorden. Vanaf die leeftijd, verandert ook de manier waarop je ermee omgaat πŸ™‚

  7. kim november 19, 2013 om 9:42 am- Antwoorden

    Wat interessant om te lezen. Ik herken inderdaad de willen en nodigs van mijn 2 jarige puberpeuter. Maar hoe zit het als mama iets wil en dit niet strookt met de gedachtengang van kleine meid. Ik vind het toch wel prettig als de Duplo opgeruimd wordt na het spelen. Mijn dochter vind dit echter niet nodig en wil dus geen gehoor geven aan mijn verzoek tot opruimen. Wat doe je dan? Ik vind een keuze dan ook geen optie, want het gaat om 1 ding…

    • sharon november 19, 2013 om 9:56 am- Antwoorden

      Hahahah goeie vraag πŸ™‚ Ik neem deze vraag ook mee voor volgende keer, in het onderwerp keuzes geven denk ik. Ik kom er op terug!!! πŸ™‚

  8. Dorine november 19, 2013 om 11:17 am- Antwoorden

    Fijn, dit onderwerp. Het lijkt volgens mij veel op de Gordon-methode, die ik PROBEER toe te passen. Voor mij is het grootste probleem echter dat ik zelf altijd heeeeeel erg moe ben en mijn -zeeer pittige- 2;9 jaar oude dochter me heel vaak eigenlijk te veel is, qua energie. Mijn grenzen aangeven is dan dus bijna niet mogelijk, want die liggen veel eerder dan ik van haar kan verwachten te accepteren. Daar komt nog bij dat ik soms echt tegen haar kan uitvallen, uit pure overprikkeldheid, en haar dan niet goed kan uitleggen dat dat niet aan haar ligt, maar aan mijn vermoeidheid. Ik voel me hier vreselijk schuldig over en ben echt van alles aan het proberen om mezelf weer een beetje op de been te krijgen, maar vooralsnog is dit de situatie. ik vind het dus vreselijk knap als je zegt dat je niet boos wordt, maar daar heb je echt energie voor nodig (en ja, ik besef dat het energie oplevert als het wel lukt, maar ja…). Nou ja, gewoon om aan te geven dat het niet altijd zo makkelijk is als doen wat er in het boek staat, zeg maar… Maar schrijf vooral verder, want ik wil het wel echt zo en elke tip die voor mij uitvoerbaar is, is meegenomen!

    O ja, dan heb ik nog wel een tip voor het koken (heel herkenbaar namelijk): ik heb mijn dochter vanaf heel klein laten helpen met koken. Je moet er een beetje anders voor gaan denken, maar toen me dat eenmaal lukte, heeft het veel lucht gegeven. Denk bijvoorbeeld aan groenten/aardappels in een pan doen of wassen, samen iets roeren, voorproeven (heel belangrijke taak :-)), echt hele simpele dingen. Mijn dochter vond het geweldig. Een kleine snack (stukje rijstwafel, gedroogde vijg, …) wil trouwens ook wel eens helpen. Ze krijgen honger, dan kan dit net helpen het eten te “halen” (voor mijzelf geldt dat ook trouwens :-)).

    • Eveline november 19, 2013 om 3:40 pm- Antwoorden

      Stiekem best fijn om te lezen dat het rond het koken een herkenbaar probleem is… πŸ˜‰ Wel even een vraagje over hoe je het aanpakt… Zet je haar op een stoel bij het aanrecht, of boven op het aanrecht, of til je haar steeds op als je haar laat helpen met roeren e.d.?
      Mijn dochter mag veel van mij, maar niet in de buurt van het gas en hete pannen… Dus alle tips zijn welkom!!

      • Dorine november 19, 2013 om 11:17 pm- Antwoorden

        Ik laat mijn dochter op een stoel bij het aanrecht staan. Inmiddels schuift ze zelf al een stoel bij als ze graag wil helpen :-). Roeren in een pan op het vuur mag heel af en toe samen, dan zet ik de stoel bij het fornuis, met de leuning ertussen, zodat ik kan bepalen hoe dicht ze bij het vuur kan komen en blijf ik er echt bij. Maar je zult versteld staan hoeveel die kleintjes leuk vinden om te doen. Als jij zegt dat de groente die je in een pan met water op het aanrecht doet om te wassen, nodig geroerd moeten worden en je geeft je dochter een mooie houten lepel o.i.d. om dat te doen, dikke kans dat ze het prachtig vindt. Of ingrediΓ«nten voor iets mengen, nootjes o.i.d. uit de zak in een bakje doen, de aardappels die jij geschild hebt in de pan doen en wassen (met water spelen vindt mijn dochter het mooiste wat er is; ik laat haar ook de (onbreekbare) afwas voorspoelen, werkt ook fantastisch!). Nogmaals, denk zo simpel mogelijk! Succes!

        P.S. Wat ook heel fijn is -als dat kan- is om ’s middags al het nodige voor te bereiden. Kan ook samen, maar de noodzaak is dan waarschijnlijk kleiner… Ovenschotels zijn hier ideaal voor, maar ook soep, pizza, … ’s Avonds oven aanzetten en op de bank een boekje lezen πŸ™‚

  9. Renske november 19, 2013 om 1:35 pm- Antwoorden

    Mijn dochter is nu 9 maanden, maar ik ben zo blij dat ik hier nu al vast wat over kan lezen! Ik wil hier dan ook graag meer over weten! Ik heb inmiddels het boek gereserveerd bij de bieb (de Nederlandse kort bondige versie, als het mij bevalt, dan koop ik wellicht de Engelse versie die jij aanraadt). Ik ben de laatste tijd de slaapjes aan het verschuiven, maar mijn dochter wordt met de dag onhandelbaarder. Het voelt toch niet goed om haar zo wakker te houden. Ik zat al te twijfelen of ik dit door moest gaan zetten of niet. Maar wat je beschrijft over het nodig hebben en het willen, heeft mij direct overtuigd. Dit is een nodig hebben en ik voel me bijna schuldig dat ik haar niet geef wat ze nodig heeft..

  10. Miranda november 20, 2013 om 12:16 pm- Antwoorden

    Ik wil erg graag liefdevol opvoeden en toen ik enkel nog mijn oudste had, ging dat ook vrij aardig. Straffen kwamen er niet aan te pas. Inmiddels ben ik moeder van drie (3, 2, bijna 6 maanden) en is de rust eigenlijk niet meer te bewaren zonder af en toe te straffen. Wij merken wel het positieve effect daarvan, terwijl wij niet het idee hebben dat wij hen keuzes ontnemen (ze kunnelijk namelijk of luisteren of ervoor kiezen om hun tijd even ergens anders uit te zitten). Soms is er ook weinig te kiezen: als ik met drie kinderen de trap op en af moet, moeten er nu eenmaal twee lopen (of moet ik dan maar drie keer?).
    Is dit een aspect dat ook in de boeken aan de orde komt en hoe denk jij hierover, Sharon?

    Ik betrek mijn kinderen graag bij het koken en bakken. Mijn oudste zat al snel op het aanrecht en mocht proeven. Nu helpt hij met afwegen, snoepballetjes draaien…. Mijn middelste vindt het ook geweldig om mij te helpen; dingen in de pan doen en proeven, roeren. Ze kunnen ook alle ingredienten benoemen, geweldig vind ik dat!Jammergenoeg verschil ik over het betrekken van de kinderen bij het koken met mijn partner van mening. Het liefst heeft hij de kinderen niet in de keuken als er gekookt/gebakken wordt ivm gevaar voor verbrande vingers etc (het liefst sluit hij de keuken af met een traphek…). Tegenwoordig staan mijn oudsten gewoon op een stoel bij het aanrecht en dat gaat prima. Ze weten heel goed wat heet is en dat maak ik ze ook altijd duidelijk.

    • sharon november 20, 2013 om 1:13 pm- Antwoorden

      Hai Miranda!! Het boek gaat er vanuit dat oudere kindjes inderdaad zelf hele verstandige keuzes kunnen maken. Ze noemen het geen straffen, en dat is het ook niet als je niet boos wordt, maar dat er consequenties zijn aan gedrag, net als in het normale leven. (rij je te hard, dan krijg je een boete. Trek je je jas niet aan, dan heb je het buiten koud. Loop je niet naar boven, dan blijf je beneden) Het boek gaat wel degelijk over naar wat andere regels wanneer ze ouder worden dus. Ruim je je speelgoed niet op? Dan doet mama het wel! En dan staat het een dag op de kast, want daar zetten mama’s het neer. Met een grote glimlach. Dat principe meer πŸ˜‰

      • Miranda november 20, 2013 om 4:22 pm- Antwoorden

        Dank voor je antwoord Sharon! Dat er consequenties zitten aan gedrag proberen wij ze inderdaad mee te geven, namelijk door ze bepaalde keuzes te bieden en daarin consequent te handelen. Dat laatste vind ik vooral erg belangrijk: wij doen altijd wat wij zeggen en beloven niets wat wij toch niet gaan doen. Weet iedereen waar hij/zij aan toe is!

  11. Marcha november 23, 2013 om 12:24 pm- Antwoorden

    Heeey Sharon,
    Wat heb jij dit mooi beschreven! Door mijn opleiding pedagogisch werker leer ik ook veel over verschillende opvoedstijlen/methodes van ouders en de verschillende visies op kindercentra’s. Bij al deze opvoedstijlen of visies gaat het alleen om het kind, wat is goed voor mijn kind? Hoe zorg ik voor een goede ontwikkeling en op welke manier sluit ik mij volledig aan bij de ontwikkeling van het kind. Bij johw kijk/visie over het opvoeden gaat over het kind maar ook over de ouders wat die willen zonder dat het “schadelijk” is voor de ontwikkeling van het kind. Je stelt duidelijke regels en grenxen maar met beel liefde, je creeert een veilige omgeving waar duidelijks is wat er van het kind verwacht wordt en daardoor is het ook een goede plek om de sociaal-emotionele ontwikkeling van het kind t

    • Marcha november 23, 2013 om 12:27 pm- Antwoorden

      Met andere woorden, super beschreven!
      Liefs Marcha

  12. dvd juni 26, 2014 om 11:01 pm- Antwoorden

    haha…dan heb jij straks je huis volgekliederd met potloden en stift, en liggen er beelden kapot op de grond, heb je barsten in je televisie, is je afstandsbediening door midden gebroken..omdat je alleen maar nee mag niet zegt en nooit straft, nou denkt dat kind… dat is leuk dan ga ik het nog een keer maar proberen want mama straft nooit, mama word soms alleen beetje boos meer ook niet, ach laat ik het nog maar eens doen.
    terwijl als je ze wel straft, ze absoluut niet naar die straf uitkijken en denken dat ze maar beter niet op de muur zullen tekenen de volgende keer. En zodra jij volhoud als ouder en zodat je kind eindelijk door heeft dat nooit meer te doen want anders krijgt die straf, dan ben jij pas de baas! ik merk het zelf bij mijn kind hoor, als ik alleen maar vertel wat ze wel mag en niet mag dan ligt het hele huis aan flarden, en straf ik haar, breng ik haar naar haar kamer zodra ze iets fouts doet, dan is ze poes lief de hele dag en wilt ze me met van alles helpen.

    beetje onnozele topic zeg

    • sharon juni 26, 2014 om 11:22 pm- Antwoorden

      Of een onnozele reactie πŸ˜€ Want euh. Zo gaat het hier niet. Tegenovergesteld eigenlijk. Maar leuk dat je het denkt dat je weet hoe het is. Je hebt het alleen volledig fout. Als het je interesseert, misschien eerst even inlezen? Als het je niet interesseert, laat het lekker gaan dan (maar denk niet te weten hoe het wel is :/ )

  13. Karien maart 28, 2015 om 5:27 am- Antwoorden

    Wat ontzettend leuk en fijn geschreven! Dank daarvoor!

    Even een vraagje over het boek Love and Logic waar je het in je reactie over hebt. Is dit het boek: Love and Logic Magic for Early Childhood geschreven door Jim en Charles Fay?
    Daarnaast ben ik benieuwd of de praktische tips die dit boek geeft overeenkomen met de opvoedmethode die omschreven wordt in het boek unconditional parenting.
    Praktische tips zouden wat mij betreft namelijk een zeer welkome aanvulling zijn!
    Ik hoor het graag!
    Alvast bedankt!

    • sharon maart 30, 2015 om 7:47 pm- Antwoorden

      Hai Karien, die bedoel ik ja πŸ™‚ En ik weet veel mensen die unconditional parenting doen die vinden dat het boek niet goed genoeg is, maar dat ligt dus een beetje aan je eigen standaard en je eigen visie erop. Je hebt ook het boek How2talk2kids, iets beter verkrijgbaar πŸ™‚ Dat boek bevat veel tips πŸ™‚

Geef een reactie