Het stellen van grenzen bij een peuter

limitsIk ben absoluut voor het stellen van grenzen. Het werkt hier thuis ook heel goed en het maakt het gezelliger. Ik kan het eigenlijk wel essentieel noemen voor onze dochter. Eerst wilde ik het disciplineren noemen. Juist. Veel mensen krijgen al kriebels bij het woord alleen. Vooral mensen uit de ‘onvoorwaardelijk ouderschap’ hoek πŸ™‚ Bij nader inzicht is dat niet het woord dat ik wil gebruiken, omdat het niet helemaal klopt. Disciplineren is erg gericht op gehoorzaamheid en je kind te leren gehoorzaam te zijn. Mijn doel bij het stellen van grenzen is niet dat mijn kind gehoorzaam is. Eigenlijk is dat niet eens mijn doel in opvoeding.

Gehoorzaam zijn?

Misschien klinkt dat een beetje gek. Maar mijn doel in opvoeding is om mijn dochter op zo’n manier te laten groeien en ontwikkelen, dat ze zichzelf is. Dat ze zich geliefd voelt, een hoog zelfbeeld heeft en in staat is om zelfstandig keuzes te maken en beslissingen te nemen. Dat ze begrijpt dat er mensen om haar heen leven die ook mens zijn en dat ze daar rekening mee houdt. Mijn doel is op geen enkele manier om haar gehoorzaam te laten zijn aan mijn wil, mijn ideeΓ«n, mijn visie, mijn gekkigheid. Ik heb liever dat ze zelf bedenkt wat haar ‘dingen’ zijn. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het prettig als ze doet wat ik zeg, maar het maakt geen onderdeel uit van mijn doel met opvoeden. En dat maakt wel degelijk verschil voor je keuze van soort opvoeding.

Waarom stel ik grenzen?

Grenzen vind ik belangrijk. Ik vind het ook realistisch. We leven niet in een onbegrensde wereld, maar er zijn grenzen, altijd en overal. Ik vind het prettig om mijn dochter van begin af aan dit mee te geven, zodat ze kan leren ermee om te gaan, zichzelf binnen grenzen te kunnen bewegen op een zelfs creatieve manier. Zo leert ze ook zelf keuzes maken. Ik heb liever dat ze van begin af aan van mij leert hoe grenzen werken, dan dat ze het op tienerleeftijd, wanneer ik thuis aan het breien ben, zelf op ontdekkingstocht gaat met auto’s, drugs en alcohol.

Niet alleen dat, grenzen zijn er ook voor mij. Ik zou gek worden met een grenzeloze dochter. Ik vind het juist belangrijk dat mijn dochter leert dat er meer mensen op de wereld zijn en dat ze rekening te houden heeft met andere mensen. Ze kan dus wel 100 boekjes willen lezen met mij, maar als ik daar op dat moment echt geen puf voor heb, dan doen we het niet.

Hoe stel ik mijn grenzen?

Ik doe dit ongeveer zoals het boek Love and Logic het aangeeft. Allereerst zeg ik een keer dat iets niet mag, kan, lukt, wat ook toepasbaar is. Als ze dan doorgaat met ernaar vragen, of iets toch doet, dan zeg ik ‘ojee’, dan komt het zinnetje vol empathie, dan plaats ik haar uit de situatie en gaan we iets anders doen. Als er een object bij betrokken is, dan verwijder ik die. En dat in alle rust, zonder verhoogde hartslag of rood hoofd. Dat werkt hier heel goed. Natuurlijk ontploft de peuter soms, maar meestal is dat snel weer over en het is heel anders dan wanneer ik geΓ―rriteerd of boos reageer. Dan wordt ze ook baldadig, in dit geval niet. In geen geval praat ik uitgebreid over wat ze allemaal verkeerd doet en wat niet mag, het blijft bij de waarschuwing, gevolgd door actie. In mijn ervaring heeft het ook weinig zin om 5 keer te waarschuwen of iets eindeloos te herhalen als het gebeurd is.

De driewieler

Van de week reed ze haar driewieler bijvoorbeeld naar binnen. Eerst zeg ik dat het niet mag en dat de driewieler buiten hoort. Dan gaat ze lachen en rijdt verder. Toen zei ik ‘ojee, dat is jammer’. Toen tilde ik haar op, pakte de driewieler en zette deze in de schuur en mijn dochter gooide zich op de grond van woede. FIIIIIEEEEEETSSSSSS!!!!!! Toen ging ik bij haar zitten en zei nog dat het inderdaad heel jammer is dat ze niet met de driewieler binnen mag. En dan of ze misschien iets anders wilde doen, bijvoorbeeld een boekje lezen, of even een knuffel wilde. Ze wilde eerst een knuffel en toen boekje lezen. De volgende dag ging ze in de tuin spelen en komt direct naar binnen lopen. Kleine fiets? Die stond natuurlijk nog in de schuur. Fiets eruit gehaald en niet meer binnen gezien.

Dat is het, zo ongeveer. Hoe kalmer je zelf bent, hoe beter het werkt.

Overigens is dit een goede methode voor 2-jarigen, voor kinderen boven de drie weet ik het nog niet helemaal, hoe ik dat zou doen.

2014-04-11T21:43:35+00:00

Over

Mijn leven in getallen: 31 jaar oud, 9 jaar getrouwd met Sebastiaan. Moeder van Keela (5), Judah (3) en Vanna (maart 2017). Niet perfect. Leert elke dag. Ik houd van grote dromen, nieuwe dingen, mooie mensen, lekker eten, persoonlijke ontwikkeling en uitdagingen.

8 Reacties

  1. Elise april 11, 2014 om 8:35 am- Antwoorden

    Mooie blogs! Het blijft wel lastig hoe goed grenzen aan te geven. Als kinderen iets doen wat mij persoonlijk raakt, dan is het moeilijk. Bijvoorbeeld continu mijn bol wol afrollen. Een eigen haaknaald en bol wol is niet interessant genoeg… Of blijven vragen om iets eetbaars, terwijl je bijna klaar bent met koken. Je kunt dan toch niet stoppen met haken of onder het koken samen een boekje gaan lezen? Of niet komen als mama roept voor het eten. Dan heeft peuterlief opeens een volle buik… en wil dus blijven spelen. Aan wie de keus? . Lastig op die leeftijd om daar goed mee om te gaan. Heb je nog tips? πŸ™‚

    • sharon april 11, 2014 om 10:03 am- Antwoorden

      Haha ja er zijn veel vlakken waarop het net weer anders is πŸ˜‰ De bol wol zou ik ergens neerleggen waar ze er niet bij kunnen. Of als je ermee bezig bent duidelijk uitleggen dat de ene van jou is en de andere van hen. Maar als ze per se die van jou willen, is het misschien geen goed moment om te haken, als ze niet per se de wol willen maar jouw aandacht, dan zullen ze heel goed begrijpen dat ze niet aan de wol mogen komen, en het juist doen πŸ™‚ Ik doe deze dingen meestal als ze lekker zelf aan het spelen is, zodat ze mij niet nodig heeft en de bol wol ook niet πŸ˜‰ Tijdens het koken werkt het hier goed wanneer ik uitleg dat het eten bijna klaar is, en of ze me even wilt helpen met tafel dekken / een kom afwassen / zoiets. En als ik haar roep voor t eten vraag ik meestal of ze zelf komt of dat ik haar zal komen halen. De meeste peuters willen alles zelf doen, dus meestal is het die optie, en anders haal ik haar. Dat lijkt meer moeite, maar we hebben hierdoor geen machtstrijd en op lange termijn snapt peuter dat ze sowieso gaat komen, dus ik merk nu dat ze gewoon komt zonder moeite. Het blijft lastig en soms frustrerend πŸ˜‰

      • Elise april 11, 2014 om 11:36 am- Antwoorden

        Bedankt voor je tips! We gaan weer vrolijk verder πŸ™‚ Ik heb de nederlandse versie van het boek gelezen en er is veel minder strijd hier in huis inderdaad. Wat doe je trouwens met de situatie als je in gesprek ben met visite en je kind vraagt steeds om aandacht? Visite reageert meestal niet zo leuk als ik even uitgebreid ga uitleggen wat ik doe en wat ik van de kids verwacht en hoelang. ‘Ze moeten gewoon luisteren en niet storen, geen aandacht geven’, is hun reactie… Lastig hoor!

        • sharon april 11, 2014 om 9:48 pm- Antwoorden

          Graag gedaan! In dat geval zou ik lekker lak hebben aan visite. Als jij weet dat het helpt om even uitgebreid uit te leggen, dan heb je daar meer aan dan dat je de hele tijd gestoord wordt. Dus ik zou voor de uitgebreide uitleg gaan en hopen dat mijn volwassen visite volwassen genoeg is met wat geduld πŸ˜‰ Zo niet, dan jammer voor ze πŸ˜€

        • sharon april 11, 2014 om 9:51 pm- Antwoorden

          Zo’n reactie is trouwens ook lekker πŸ˜‰ Je kunt je kind niet forceren niet te storen of wel te luisteren. Het geen aandacht geven klinkt een beetje triple p achtig, mijn ervaring is dat ze bij geen aandacht alleen maar harder hun best gaan doen πŸ™‚ Oftewel, lekker makkelijk gezegd, maar kinderen werken nu eenmaal niet altijd zo πŸ™‚ Gewoon lekker doen wat jij denkt dat op dat moment gepast is. Visite kent jouw kind niet zoals jij je kind kent πŸ™‚

          • Elise april 12, 2014 om 12:33 am

            Ja dat is ook zo. Maar soms is dat lastig. Als iemand net midden in zijn/haar verhaal zit en dan diegene te onderbreken en even je aandacht op je kind te richten. Maar het werkt inderdaad het beste!
            Wij hebben een jaar terug ook in de situatie van Nikki gezeten. Nu is het gelukkig helemaal over en achteraf gezien werd het langzamerhand minder. Net alsof hij het een plekje heeft gegeven dat zusje er ook gewoon bij hoort en dat ze allebei hun eigen aandacht/plaatsje krijgen. Nu spelen ze lief samen πŸ™‚

  2. Nikki april 11, 2014 om 5:00 pm- Antwoorden

    Hey Sharon wat leuk dat je deze onderwerpen momenteel weer eens bespreekt.. Zit namelijk midden in een fase waarin dit soort blogjes altijd heel erg welkom zijn.! Leuk om te lezen dat we veel dingen hetzelfde doen ook.. Ik ben inmiddels bevallen van onze tweede dochter en krijg van mijn eerste weer lesjes in geduldig zijn en eigenlijk alles wat “vroeger “gewoon was Zoals zelf de trap oplopen en soms eens “nee , dat mag niet zullen we wat anders kiezen” horen dat is nu echt een heel groot drama.. Ook wil mijn dreumes alles wat baby ook heeft of doet.. In de draagdoek.. Onder hetzelfde dekentje.. Op dezelfde arm liggen.. Bij dezelfde ouder zitten op de baby’s plek.. En dat resulteert nu vaak in ele erge driftbuien ookal probeer ik zo goed mogelijk alles wel goed te verdelen en samen te doen.. En als de dreumes hard huilt dan begint de baby ook haha dus heb echt wat aan deze blogs.. Wie weet loop je d’r straks ook een beetje tegenaan Sharon ben benieuwd hoe jij dit soort dingen zou oplossen!

    • sharon april 11, 2014 om 9:45 pm- Antwoorden

      Ja daar ben ik ook heeeel benieuwd naar! Lijkt me pittig, succes! Ik zal je zeker op de hoogte houden haha πŸ˜›

Geef een reactie