De kracht van empathie

Als je me dit zo zou vertellen, zou ik niet denken dat het echt iets heel boeiends is. Empathie tonen. Ik volg zelf min of meer de geweldige richtlijnen uit het boek Love & Logic (Liefde en Logica), omdat ik deze opvoedstijl het beste bij mij vind passen. Natuurlijk maak je je eigen ding ervan, maar de basis uit dit boek vind ik ronduit geniaal. Zo ook het gedeelte over empathie.

Wat is empathie?

Empathie is simpel gezegd: inleven. Je empathisch vermogen is dus je vermogen om je in te leven in een ander en empathisch reageren is dus een reactie geven waarbij je je inleeft in de ander. Empathie is niet alleen iets wat voor kinderen heel prettig is, ook bij volwassenen is het echt een succes. Het is namelijk een hele prettige manier van reageren, voor iedereen.

Empathisch reageren

Ik heb mezelf aangeleerd empathisch te reageren op mijn dochter, wat er ook gebeurt. Het verschil tussen empathisch reageren maakt een aanzienlijk groot verschil, in mijn ervaring. Nu is het niet moeilijk om emphatisch te reageren wanneer je peuter bijvoorbeeld struikelt. Een ‘ojee, je bent gevallen, wat vervelend meid, kom maar hier’ gaat meestal best vanzelf. Als je peuter boos wordt of iets wilt wat niet mag, is het meestal anders.

Overigens, niet empathisch reageren betekent niet automatisch dat je boos bent. Dat hoeft helemaal niet zelfs. Maar de kracht van dat ene zinnetje empathie, och och.

Voorbeeldje

Soms wanneer mijn man gebeld wordt, gaat hij even naar boven. De peuter is een papa lover, dus die wil direct mee. Maar haar papa gaat juist naar boven omdat peuter teveel lawaai maakt, dus dat is geen gunstige situatie. Nu heb ik keuze om op verschillende manieren te reageren. Zowel in woorden als in gevoel erachter. Geïrriteerd, omdat ze papa altijd overal naartoe volgt en dat niet nodig is. Boos, omdat ze aan het zeuren is. Of realistisch, dat ze even zonder papa moet kunnen omdat papa iets anders moet doen op dat moment.

Als ik een boze of geïrriteerde versie kies, kan ik me klaarmaken voor een uitbarsting. Met schreeuwen: papaaaaaa, papaaaaaaaa. Bijna standaard.
Als ik realistisch (gewoon, mama-achtig) reageer, door bijvoorbeeld te zeggen dat ze niet naar boven mag omdat papa even moet bellen, dan heb ik een 50/50 kans. Ligt er maar net aan hoe de dag gaat.
Als ik meelevend reageer, door bijvoorbeeld naast haar op de trap te gaan zitten (zonder een poging te doen haar te pakken) en zeg dat het zo jammer is dat ze even niet naar papa kan, omdat papa moet bellen. En dat ik snap dat ze zo graag naar papa toe wilt, dat het is heel jammer is dat het even niet kan. Maar dat papa zo weer naar beneden komt – Dan is het meestal gewoon goed. Meestal zegt ze dan nog iets van ‘zo jammer. Papa lief he?’ Dan loopt ze achter me aan weer naar binnen en gaat ze spelen. In sommige gevallen wil ze dan toch naar boven lopen. Dan zeg ik meestal iets van ‘ojeetje, je wilt echt heel graag naar papa. Als papa klaar is, komt hij weer beneden. Zullen we even een boekje lezen?’. Dan neem ik haar mee en gaan we even een boekje lezen.

Reageren met oprecht medeleven

Eigenlijk is het niets bijzonders wat je doet, behalve -voordat je ook maar iets zegt- een opmerking te plaatsen over dat je begrijpt dat ze iets graag willen. Kan heel kort (oh, wat jammer he?) of wat langer, met meer uitleg. Natuurlijk zeg je niet zomaar iets, de kunst is om je oprecht in de positie van je peuter te verplaatsen en dus met oprecht medeleven reageert.

Lekker rustig blijven

Het fijne is dat je er zelf ook rustig van blijft. Niet alleen omdat de reactie van je peuter vaak wat prettiger is, maar ook omdat je vanwege je medeleven het minder lastig vindt om je peuter te volgen in wat ze doen, willen en laten. Ze zijn tenslotte ook maar kleine minimensjes met eigen willetje, eigen gedachten, eigen verdriet en eigen frustratie.

Gewoon proberen!

Probeer het eens – simpel een meelevende, empathische opmerking plaatsen voor je verder gaat. Tis in het begin een beetje oefenen, maar dat hoort er gewoon bij! Oefening baart kunst!

2014-04-09T12:33:21+00:00

Over

Mijn leven in getallen: 31 jaar oud, 9 jaar getrouwd met Sebastiaan. Moeder van Keela (5), Judah (3) en Vanna (maart 2017). Niet perfect. Leert elke dag. Ik houd van grote dromen, nieuwe dingen, mooie mensen, lekker eten, persoonlijke ontwikkeling en uitdagingen.

2 Reacties

  1. irene april 13, 2014 om 5:53 pm- Antwoorden

    Ja hoor het werkt. En toen het me laatst even niet zo empathisch lukte en ik mopperig reageerde op iets wat ze deed zei dochterlief van net 3 tegen mij : ik snap wel dat jij dat niet leuk vindt lieve mam. En raad eens……………..bij mij werkt het ook;-)

    • sharon april 16, 2014 om 8:27 am- Antwoorden

      hahahaha zo lief

Geef een reactie