Niet overleven, niet streverig, maar groeien en bloeien

Niet overleven, niet streverig, maar groeien en bloeien
augustus 28, 2018 sharon
In mama

Vandaag bedacht ik me dat er drie herkenbare fases bestaan in mijn moederschap. En dan bedoel ik niet de ‘het is een fase’ voor mijn kinderen. Ik heb het over mezelf als moeder. Twee vind ik er verschrikkelijk. Eentje vind ik heerlijk.

De eerste is overleven. De moeder die overleeft, heeft het gevoel of ze moet watertrappelen en continu kopje onder gaat. Ze verdrinkt in de dingen die het leven brengen, als moeder, maar nog zoveel meer. Iemand die verdrinkt, probeert te overleven, is alleen maar bezig met watertrappelen en de golven de baas blijven. Je kunt niets meer dan dat.

De tweede is streverig. Je vecht, doet hard je best. Vandaag niet schreeuwen, vandaag niet boos worden, vandaag niet mijn geduld verliezen. Vandaag moet die perfecte maaltijd op tafel staan en zal ik bijzondere broodtrommels maken. Naast de was, werk, cadeau voor buurvrouw x, koekjes bakken voor je tante. En elke dag baal je van al je mislukkingen, je falen. Weer niet gelukt.

De derde is bloeien. Rust. Waar je roeit met de riemen die je hebt. Ok zijn met wie je bent. Ok zijn dat niet alles perfect gaat. Loslaten en vrijzetten. Accepteren dat het soms chaos is. Midden in de chaos voor jezelf kiezen, voor je partner kiezen, voor je kinderen kiezen, voor rust kiezen. Midden in de chaos leren dat het chaos is en dat dat ok is. Dat we kunnen leren liefhebben in de chaos. Dat chaos niet per se chaos is. Maar eerder niet-perfectie. Waar je huis een plek is waar niet-perfecte mensen leren familie zijn. En dat is niet altijd makkelijk. Voor geen enkele deelnemer in het gezin. Maar als familie is het de moeite waard. Gaan we door. Gaan we er doorheen. Hebben we minder leuke momenten en hele leuke momenten. Leren we van elkaar. Vinden we die connectie. En die groeit. En bloeit 🙂

Iemand beschreef het gister perfect. Ik zat namelijk in een rondvaartboot met wat dames op leeftijd. Ik was er met mijn man en 3 kinderen, en voor ons zat een gezin met 4 kinderen. We stapten de boot weer af en de dame zei tegen een andere dame: goh. Wat heb je het toch druk als moeder. Je hebt geen seconde voor jezelf. Ze zijn de hele tijd in de weer! Wat is dat toch ontzettend zwaar. Ik kan me dat niet meer goed herinneren, maar joh, wat een ontzettende pittige tijd in je leven is dat zeg. Nu ik het zo zie daagt het me weer. Wat een intense tijd.

Ik hoorde het en de woorden klonken zo liefdevol, zo begripvol, zo vol respect.

Ja, ik vind het best zwaar. Meestal wel. Ik vind het hard werken. Ik vind het ook niet altijd leuk. En soms voel ik me zo inadequaat. Ik zou 1001 aanpassingen weten zodat ik een betere moeder zou zijn. Elke dag zie ik vele imperfecties bij mezelf. En ja, dat vind ik best lastig. En ik heb heel vaak geprobeerd om een perfecte moeder te worden. Dat streverige. Maar helaas, dat lukt niet. Dat zit er voor mij niet in. En soms voelt het echt als overleven. Alle bogen staan gespannen en niks lukt. En dat in combi met slaapgebrek. Je kunt op elk moment op een landmijn stappen. Niet fijn.

En dan?

Dan kom ik weer bij mijn basis. Leer houden van imperfectie. Een zachte fluister in mijn hoofd: learn to love in the midst of the mess. Learn to love. Learn to love. Niet proberen om niet-perfectie (of chaos) perfect te maken. Het is niet perfect, het is het nooit geweest en het zal nooit perfect zijn. Dus accepteer het. Leer ervan te houden. Het is niet makkelijk, niet altijd leuk. Maar het is de enige weg. Een weg die vreugde geeft, en groeit en bloeit.

Comments (2)

  1. Emma 3 maanden geleden

    Dank voor deze mooie woorden. Terwijl ik t aan t lezen was liet ik de melk overkoken… 😛
    Meteen n praktijk oefening paraat hahahaha!

  2. Marina 3 maanden geleden

    Och Sharon, dank je voor je post, je beschrijft het precies! Het gaat elke keer in golven en geeft vertrouwen dat er weer een bloeigolf aankomt!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*