Met mijn huilende moederhart het schoolplein af

Vandaag heb ik zin om te schrijven over een bekend, en toch onbekend verschijnsel. Iets wat vaak wordt onderdrukt, terwijl we weten dat het mag en dat het ok is. Het voelt gek, en misschien niet nodig, maar dat maakt op dat moment niets uit. Huilende moederharten die het schoolplein verlaten. De tranen proberen in te slikken. Pijn, en jezelf geruststellen. Want ik weet: het is ok en het komt goed.

Ik herinner me de eerste keer peuterspeelzaal. Ik ging weg en liet mijn dochter achter bij lieve, maar onbekende juffen en kindjes. Ik slik mijn tranen in, omdat ik denk dat een huilende mama het niet gemakkelijker maakt voor mijn 2-jarige.

Bijna 2 jaar later laat ik mijn dochter achter op een Amerikaanse preschool. Ze verstaat niets, en niemand verstaat haar. Ze leek ok, maar mijn hart deed zeer. Mijn lieve kleine meisje, in het diepe gegooid. Wat doe ik haar aan? Ik weet dat het goed komt. Ik weet dat ze ‘het zo oppikken’. Op dat moment troosten die woorden niet, en is het verdrietig.

Een maand geleden mocht ze nog even meedraaien in de kleuterklas in Nederland. Ze spreekt weinig Nederlands, maar verstaat het wel. Maar, weer een hele groep kinderen en juffen en drukte. Lieve mensen die druk bezig zijn het jaar af te sluiten, ieder op z’n eigen manier. Mijn dochter komt er nog eventjes bij en ja, ook dit keer is het weer ok. Haar eigen keuze zelfs.

En toch, die spanning op het gezichtje, het proberen aansluiting te vinden wat niet helemaal gaat zoals ze gewend is. Het is natuurlijk ook een beetje gek, zo’n meisje dat de taal niet goed spreekt. Ergens midden in de 3 weken tijd neem ik ’s ochtends afscheid van haar en ik merk dat ze niet zichzelf is. Ze doet haar best, ze is ontzettend dapper, maar ze is zo zoekende naar wat vertrouwds, waar ze op kan terugvallen, maar dat is er niet. Ik loop weg en kijk vanuit het buitenraam op het schoolplein naar mijn lieve, dappere dochter.

Ze loopt langs de tafeltjes, en bekijkt wat de gevormde groepjes aan het doen zijn, en elke keer zie ik haar besluiten dat het niet is wat ze wil doen. Ze zoekt de juf, die omringt is door een paar huilende kleine kleuters, dus ze vervolgt haar slenterloopje door de klas.

Zoonlief op de loopfiets roept dat het tijd is om naar huis te gaan en dat is het ook. Terwijl de tranen langs m’n wangen stromen en mijn hart breekt. Mijn kleine meisje, zo lief, zo dapper, in zo’n nieuwe en niet vertrouwde omgeving achterlaten, ik vind het vreselijk.

Ik mis Amerika, haar geweldige school, haar ontzettend lieve vriendinnetjes en de beste juf in de wereld. De cultuurshock is groot.

En ook dit keer weet ik. Het komt goed. Dit meisje komt er wel. Wat nu nog nieuw en onvertrouwd is, wordt straks haar vertrouwde omgeving. Er komen nieuwe vriendinnetjes en er komt weer een nieuwe leuke juf of meester. Het heeft tijd nodig, en dat komt.

Maar pijn doet het wel.

2017-07-12T11:06:43+00:00

Over

Mijn leven in getallen: 31 jaar oud, 9 jaar getrouwd met Sebastiaan. Moeder van Keela (5), Judah (3) en Vanna (maart 2017). Niet perfect. Leert elke dag. Ik houd van grote dromen, nieuwe dingen, mooie mensen, lekker eten, persoonlijke ontwikkeling en uitdagingen.

2 Reacties

  1. Agnes juli 12, 2017 om 1:58 pm- Antwoorden

    Tranen in m’n ogen…
    Dank voor het delen! x

  2. Debora juli 12, 2017 om 3:59 pm- Antwoorden

    Zoooo herkenbaar! Mooi en fijn dat je zo kwetsbaar opstelt. In september mag ik beide kindjes achterlaten op een nieuwe school. Best spannend. Maar de kinderen hebben er zo zin in. Ik zal best wel een traantje laten… en dat mag. Dankjewel…

Geef een reactie