Mama, ik ga een jurk van papier maken!

Zoals ik gister deelde, ben ik ontzettend blij dat SIRE zo’n mooie campagne heeft gemaakt waarbij het moederbrein (of het ouderbrein) weer even geprikkeld mag worden. Ik neem de vraag ‘mag jouw jongen wel genoeg jongen zijn?’ serieus en trek het meteen door naar ‘mag mijn kind wel genoeg kind zijn?’, waarbij ik bedoel dat ik ook meteen kijk of mijn dochter voldoende ruimte heeft om zichzelf te ontwikkelen en groeien. Dit zijn voor mij als ouder essentiële en belangrijke vragen.

Doordat ik met hiermee bezig ben in mijn hoofd, merk ik dat ik mijn ouderschap de komende dagen meet aan deze vraag, tijdens de dingen van de dag. Wanneer ik mijn zoon iets vraag, of vertel dat iets niet mag, vraag ik me daarna af of ik in mijn reactie misschien iets kan veranderen wat het ‘kind zijn’ stimuleert. En inderdaad, bij mijn zoon ziet dat er anders uit dan bij mijn dochter.

Terwijl ik erover nadacht hoorde ik mijn dochter (5) verkondigen dat ze een kostuum van papier ging maken. Het is niet zo dat ik er altijd direct als een helikopter boven hang, helemaal niet juist, maar ik merkte dat ik me nu bewust op de achtergrond hield. Gedachten als: dat kan helemaal niet, dat lukt nooit, dat slaat nergens op, er zijn betere manieren, dat gaat een troep worden, dat gaat papier kosten, dat gaat plakband kosten – slikte ik allemaal in.

In plaats daarvan heb ik glimlachend toegekeken hoe mijn dochter haar papieren jurk en vleugels aan het ontwerpen was en haar kleine broertje haar als een soort assistent mocht bedienen. Het was eigenlijk prachtig om te zien aan haar gezichtje om continu te bedenken wat ze wilde, hoe dat eruit zag en hoe ze dat praktisch kon maken.

Van nature bedenk ik me meestal: wat is het ergste dat kan gebeuren? In dit geval troep, verbruik van veel papier en plakband, en wellicht de ontdekking dat een jurk van papier niet heel praktisch is. Niet een heel dramatisch worst case scenario dus.

Eigenlijk merk ik, zodra ik zelf gestrest ben, te weinig slaap heb gehad of mijn eigen ding even wil doen op een slecht moment, dat dit rustige proces in de weg gezeten wordt en ik de grenzen van mijn kinderen te streng maak, waardoor ze teveel begrensd worden. Vanuit rust moederen bevalt me een stuk beter, ik ben dan een veel fijnere moeder voor mijn kinderen.

En ook daar zie je weer terug dat het zorgen voor jezelf – voldoende slaap, voldoende me-time, hobby’s, uitlaatkleppen, vriendinnen, af en toe volwassenen om je heen, soulfood zoals ik dat noem – enorm belangrijk is. Geen perfectie, maar streven naar deze dingen zijn voor mij heel belangrijk, omdat het prettig is voor mij én voor mijn kinderen.

Uiteindelijk ontdekte mijn dochter dat papieren jurken maken heel leuk is, dat het niet onwijs praktisch is, maar dat het vooral leuk genoeg is om er nog eentje te maken. Ze is nu met een tweede, verbeterde, versie bezig, as we speak (as I write). Verder zag ik samenwerking tussen broer en zus, creativiteit, genieten, een expressie van zichzelf en strategisch nadenken. Mooie dingen om in te ontwikkelen, denk ik zo. En straks nog meer ontwikkeling: leren je eigen grote troep opruimen.

De komende dagen blijf ik nog even lekker in deze vraag hangen. Ik vind het verfrissend en een goede portie zelfreflectie in de vakantie kan geen kwaad.

Mag jouw jongen wel genoeg jongen zijn? En mag je kind wel genoeg kind zijn?

ps. Het was uiteindelijk niet helemaal geworden zoals op de foto van dit artikel, dit was het resultaat:

2017-07-26T09:11:34+00:00

Over

Mijn leven in getallen: 31 jaar oud, 9 jaar getrouwd met Sebastiaan. Moeder van Keela (5), Judah (3) en Vanna (maart 2017). Niet perfect. Leert elke dag. Ik houd van grote dromen, nieuwe dingen, mooie mensen, lekker eten, persoonlijke ontwikkeling en uitdagingen.

Geef een reactie