Het seizoen van ouders met jonge kinderen

Ik wil zoveel, mijn hoofd ontploft met inspiratie om te schrijven, op te zetten en te doen. Lijsten vol met dingen die ik wil doen, beleven, bereiken en mezelf in wil ontwikkelen. En ondertussen voed ik mijn dochter, veeg ik billen af en smeer ik broodjes pindakaas. Mijn voornemens zijn groter dan de tijd die ik heb voor mezelf, en dat frustreert soms. In mijn hoofd verlang ik soms naar het volgende seizoen, waar kindjes wat groter zijn en ik meer tijd heb. Waar ik niet elke 3 uur klaarsta met melk, de nachten gewoon door kan slapen en niet per se elke dag tussen 5-6 alweer luister naar ‘maaaaaam ik wil een ijsjeeeeeee’.

Soms trap ik er weer in. Die valkuil van het jonge moederschap. En herinner ik mezelf weer. Leer blij te zijn met wat je hebt. Leer dankbaar te zijn voor het seizoen waar ik in zit. Verlang nooit naar ‘betere tijden’, want als ik dat doe, komen ze nooit. De beste tijd is nu, op dit moment, in het hier en nu.

Wanneer ik met mijn kinderen loop, wandel ik vaak langs het bejaardenhuis. En die zijn nu weleens buiten met het warme weer. Wanneer ik de blijdschap zie van die lieve oude vrouwtjes, bij het alleen al zien van kinderen en baby’s. Ik lees in hun ogen de oprechte ontroering, het gemis van dat kleine grut. Ik zie verlangen. Ik zie dat ze de wereld anders zien dan ik, de jonge moeder die met die kinderen aan het slepen is. En elke keer wanneer ik dat zie, besef ik me een beetje meer wat voor rijkdom deze kleine lieve kindjes zijn. En zij weten het. Zij weten al hoe bijzonder het is. Wat een voorrecht het is. Hoe dankbaar ik mag zijn met deze fase, in deze fase.

Ze zullen het zelf ook niet op elk moment gewaardeerd hebben, maar hoe anders zijn dingen soms wanneer je terugkijkt op een moment in je leven? Hoe druk vond ik mezelf op de middelbare school? En hoe zielig dat je al die vakken MOEST doen? Dat is nu toch grappig? Hoe maakte ik me als tiener druk om gewicht, vriendjes en vriendinnen en al die puberdingen? Hoe druk dacht ik dat ik was toen ik een fulltime baan had? Terugkijkend zie ik dingen anders dan hoe ze toen voelden.

Maar één seizoen in mijn leven voed ik mijn baby elke 2,5 uur. Maar één seizoen wordt ze nog zo grinnikend op m’n arm wakker, omdat we allebei in slaap zijn gevallen tijdens een voeding ’s nachts. Maar één seizoen leert die kleine peuter praten en zeggen ze van die grappige dingen. Maar één seizoen is je kind kleuter met alle fantastische dingen die daarbij horen. Maar één seizoen mag je meekijken met je lieve kleine jonge kindjes. Maar één seizoen heb ik zoveel inspraak als nu.

Inderdaad, als je midden in het seizoen zit van weinig slaap, weinig tijd, driftbuien en ruziemakende kinderen, dan hoop ik soms dat het gauw voorbij is. Maar dat is te simpel. Ik wil eigenlijk nooit hopen dat het voorbij gaat, want zodra het voorbij is, komt het nooit meer terug. Ik spreek mezelf streng toe. Dat het voorbij gaat is een feit, maar niet genieten van wat hier en nu is, zo’n moeder wil ik niet zijn. Niet nu. En niet later. Ik wil niet denken, och, had ik er maar meer van genoten. Had ik maar meer gespeeld. Had ik maar….

Er zijn dingen waar ik nooit spijt van zal krijgen. Ik zal nooit spijt krijgen dat ik teveel gespeeld heb. Teveel met mijn kinderen op pad geweest ben. Teveel met ze gekletst heb of teveel gepuzzeld. Ik zal nooit spijt hebben dat ik te veel naar de speeltuin ben geweest of teveel geknuffeld heb.

Waar ik spijt van kan krijgen, zijn al die dingen eromheen. Me druk maken over welk merk luiers ik moet gebruiken. Welk merk broodtrommel. Welk merk fles. Welk merk kleding. Teveel werken. Balen dat ik niet iets anders kon doen, waardoor ik én niet aanwezig was voor mijn kinderen, en alsnog ook het andere niet kon doen. Lose – lose. Ik kan spijt hebben van het te streng met eten bezig zijn, te weinig tijd maken om leuke dingen te doen en te weinig naast ze liggen wanneer ze slapen. Ik kan spijt krijgen van niet aanwezig te zijn in het moment, door te wensen dat het seizoen voorbij gaat (waar de tijd niet sneller van gaat).

En de balans dan? Ja, die is wel belangrijk. Als jonge moeder mag ik voor mezelf zorgen en dingen doen die ik leuk vind. Ik mag werken, genieten en met vriendinnen afspreken. Ik mag een ritje supermarkt zonder kinderen heus zien als vakantie. Ik mag dat ene boek lezen en op dates met mijn man. Ik mag hulp vragen en het soms overwhelming vinden. Ik mag soms een oplaadmoment nodig hebben en even behoefte aan rust.

Sommige dingen kunnen nu. En andere dingen komen straks wel weer. En ondertussen genieten van die kleine gezichtjes. De gekke fratsen. De lieve woordjes. En alles wat erbij komt. Nu het kan.

2017-07-10T11:14:04+00:00

Over

Mijn leven in getallen: 31 jaar oud, 9 jaar getrouwd met Sebastiaan. Moeder van Keela (5), Judah (3) en Vanna (maart 2017). Niet perfect. Leert elke dag. Ik houd van grote dromen, nieuwe dingen, mooie mensen, lekker eten, persoonlijke ontwikkeling en uitdagingen.

4 Reacties

  1. Astrid juli 11, 2017 om 9:34 am- Antwoorden

    Dit is zo waar… Ik ben helaas mijn man al verloren. Nu ben ik alleen met 4 jonge kinderen. En ik heb spijt dat ik, samen met hem, niet meer genoten heb.

    • sharon juli 11, 2017 om 8:56 pm- Antwoorden

      Jeetje Astrid, wat heftig en ontzettend verdrietig <3 Mijn hart gaat naar je uit, wat een gemis xxx

      • Astrid juli 14, 2017 om 8:38 am- Antwoorden

        Dankjewel voor deze ongelooflijk lieve reactie. Blijf deze artikels schrijven want ik leer er regelmatig iets uit. Ik sta gelukkig, zoals jij, zelf ook positief in het leven, ondanks alles. En dat zouden meer mensen moeten doen.

  2. Lied juli 11, 2017 om 8:15 pm- Antwoorden

    Thanks voor weer de bemoediging 🙂

Geef een reactie