De Nederlandse omstandersblik wanneer je kinderen zich gedragen als aapjes

Ik ben net terug van 2 jaar Amerika. Of het volgende verhaal voor heel Amerika geldt, durf ik niet te zeggen. Wél waar ik woonde. Sommige cultuurverschillen zijn duidelijk merkbaar, vooral hoe er met kinderen omgegaan wordt en hoe er naar kinderen omgekeken wordt.

In Amerika deed ik (uiteraard) regelmatig boodschappen. En vanaf het begin viel het me op dat dat daar mag. Je mag je kinderen meenemen de straat op en mensen zijn ontzettend vriendelijk, praatgraag, complimenterend en genadig voor ouders met jonge kinderen. Hoe vaak ik niet die lieve glimlach heb gezien als mijn kind dacht dat ‘ie een aapje was. Hoe vaak heb ik niet excuses aangeboden en kreeg ik te horen, ‘oh please, you’re fine, I’ve been there!’. Of ‘you’re good, I have 5! I knoooow what it’s like’. Ik voelde met de dag prettiger, zekerder en meer op m’n gemak in de supermarkt.

Natuurlijk is het belangrijk om je kinderen de regels van de supermarkt te leren, maar er is liefde en genade als mijn kind besloot een aapje te zijn.

Bij het afrekenen maakte de kassajuffrouw of kassameneer altijd een praatje met mijn kind. Mensen in de supermarkt praatten tegen ze. ‘Oh, ben je lekker boodschappen aan het doen?’. Of ‘Ik zie dat jij mama heel goed helpt!’. Het werd een soort sociale gebeurtenis, en ik zag dat mijn kinderen zich thuis voelden en het leuk vonden. Ze gingen zelf ook random met mensen praten. En mensen vonden dat ALTIJD leuk. Waren altijd vriendelijk en namen altijd de tijd om even een peuterpraatje te maken. Jong en oud. En je hoeft nooit te blijven hangen, want in Amerika is een korte uitwisseling helemaal ok. Je hoeft niet meteen 10 minuten te blijven staan om met een vreemd persoon te praten, in de hoop dat je er ooit nog vanaf komt.

Als klapper op de vuurpijl werd me vaak gevraagd of ik hulp nodig had om mijn boodschappen naar de auto te brengen, vooral als de kinderen aapjes waren, ik veel boodschappen had, of wanneer het regende. Dan liepen ze mee met een paraplu. Ze vonden het belangrijker dat de moeders hun kinderen handjes konden geven zodat ze veilig konden oversteken, zonder dat je met je boodschappen zat te rotzooien. Het hoefde niet, maar het mocht.

Deze service werd vooral gevraagd bij jonge moeders met kinderen (en zwangeren) en oudere mensen.

Ik was helemaal gewend aan de korte, sociale praatjes, de genade, de knikkende en oprechte glimlachen en bemoedigende blikken. Tot één keer, in de zomer vorig jaar. Mijn zoon was een aapje met zijn kleine karretje en ondanks vele uren oefenen besloot hij te botsen tegen een grote kar. Ik bood zoals gewoon mijn excuses aan en ging met mijn zoon praten, terwijl ik net tussendoor de blik opving van de karretjesbestuurder.

Een volwassen jongen, met De Blik. De Blik die ik al een jaar niet had gezien. De Nederlandse Blik. De Blik die zegt Houd Je Kinderen Bij Je. Waarom Heb Je Je Kinderen Niet Onder Controle. Die Blik.

Ik nam me voor dat ik het vast verkeerd gezien had en dat dat mijn invulling was, dus ik sprak met mijn aapje en we gingen verder. Even later hoorde ik een vrouw Nederlands praten in de supermarkt en sprak ik haar aan, want dat deed ik daar. Ze waren op doorreis met haar vriend. De vriend kwam tevoorschijn en het was de jongen met De Blik. En het eerste wat hij zei was: oh jij bent die waarvan de kinderen rondrennen en tegen mijn kar botsen.

Jep.

Dit is de enige keer dat ik Nederlanders in de supermarkt ben tegengekomen en de enige keer in 2 jaar tijd dat ik De Blik gezien heb.

Inmiddels zijn we terug en zie ik De Blik weer overal. Dankzij mijn ervaring kan De Blik me wat. Maar joh, wat kan de wereld toch gezelliger zijn zonder!

Sindsdien oefen ik mijn Amerikaanse blik. Veel leuker, veel gezelliger, veel liefdevoller, veel meer acceptatie en veel meer genade. Het is een mooi iets om het goede in iemand te zien 🙂

ps. niet elke supermarkt is zoals ik beschreef, maar waar ik naartoe ging wel 🙂

2017-07-19T09:33:54+00:00

Over

Mijn leven in getallen: 31 jaar oud, 9 jaar getrouwd met Sebastiaan. Moeder van Keela (5), Judah (3) en Vanna (maart 2017). Niet perfect. Leert elke dag. Ik houd van grote dromen, nieuwe dingen, mooie mensen, lekker eten, persoonlijke ontwikkeling en uitdagingen.

13 Reacties

  1. Karin juli 19, 2017 om 11:19 am- Antwoorden

    Ik herken mijzelf niet als ” Nederlander met die blik”. Integendeel, ik geniet altijd van dat kleine grut wat vanaf een andere ooghoogte als wij volwassenen zo’n winkel ontdekt. Natuurlijk geef ik ze een complimentje als ik zie dat ze goed helpen met zoeken, pakken en vervoeren van hun boodschapjes. En hé ik heb ook kinderen dus de minder leuke momenten komen mij ook zeer bekend voor dus als ik een blik geef is dat er een van: ik ken dit, sterkte.

  2. Immo juli 19, 2017 om 12:28 pm- Antwoorden

    waar woon je in Nederland? Hiet in het oosten ervaar ik geen blikken. alleen maar vriendelijke mensen, zeker tegenover mijn kinderen..

    • sharon juli 19, 2017 om 1:17 pm- Antwoorden

      Randstad, bij Utrecht 🙂

  3. Julia juli 19, 2017 om 1:29 pm- Antwoorden

    En niet elke Nederlander/supermark in Nederland is zo, zoals jij beschreef… ik maak -gelukkig!- bijna dagelijks anders mee.

    • Ellen juli 19, 2017 om 1:58 pm- Antwoorden

      Dat zegt Sharon ook niet, dat het in elke supermarkt in NL zo is.

  4. Marianne Lelieveld juli 19, 2017 om 2:19 pm- Antwoorden

    Geheel herkenbaar Sharon. Wij hebben zoveel waardevols geleerd in de Verenigde Staten. M’n zoon is er geboren en z’n eerste levensjaren getogen. We woonden in Westchester Country, New York; wat een familie-vriendelijke omgeving is dat! Toen we later weer terugkwamen in onze hypotheek in het Utrechtse had ik het gevoel in een sociale semi-woesternij terecht te zijn gekomen.
    Ook ik gedrag me als een soort New Yorkse mama in Nederland. Vooral de kinderen om me heen kunnen dat wel waarderen; de meeste volwassenen kunnen er weinig mee, lijkt wel.
    Mijn zoon vindt het fijn als onbekende volwassenen normale, oprechte, opgewekte gesprekken met hem voeren en vriendelijk tegen hem zijn i.p.v. dat alleen volwassenen met volwassenen spreken waar de kinderen bij bungelen en zelfs dienen te zwijgen of dat een volwassen hem ‘kinderlijk’ behandelt. Want dat laatste komt maar al te vaak in NL voor. Op een gegeven moment is hij opgehouden met vragen waarom Nederlandse volwassenen geen normale, prettige gesprekken met kinderen voeren en hen als medemensen behandelen. Als we nu op doorreis of op bezoek zijn in de V.S. (of Engeland, Australie, Nieuw Zeeland, of Canada) zie ik hem zichtbaar genieten en bij thuiskomst in NL hoor ik hem z’n afkeur uitspreken over de sociale omgang hier. Tijd om te verhuizen wellicht? 🙂

    • sharon juli 19, 2017 om 7:41 pm- Antwoorden

      Dankjewel voor het delen, hoe oud is je zoon nu? Het is heel erg herkenbaar en ik vind het echt enorm jammer dat mijn kinderen dat moeten missen hier. Het maakt het zoveel leuker en gezelliger. Wat je zegt – je kunt het wel zelf doen, en kinderen leren sociaal te zijn, maar een gemis blijft het echt! (wel goede reden om veel op vakantie te gaan? 😀 )

      • Marianne Lelieveld juli 19, 2017 om 9:04 pm- Antwoorden

        M’n zoon is nu 21, Sharon. Toen hij 11 was zijn we bijna naar Australie verhuisd wat toen door gezondheidsredenen niet door kon gaan. We hebben jarenlang, na onze 1e 4 jaar in de VS, als gezin wegens zaken gelukkig veel kunnen reizen. Zo konden we regelmatig ‘luchten’ buiten Nederland en kreeg onze zoon andere culturen en een andere sociale omgang mee. Begin dit jaar waren we een tijdje in Nieuw Zeeland en de V.S. De knoop is nu doorgehakt. We vertrekken volgend jaar. Als ik tzt kleinkinderen mag krijgen mogen ze in een, in onze ogen, frissere, prettigere sociale milieu, op gaan groeien.

        • Marianne Lelieveld juli 19, 2017 om 9:08 pm- Antwoorden

          Een opmerking van m’n zoon: “Toen ik ong. 18 was en er wat volwassen begon uit te zien, gingen volwassenen in Nederland me pas voor vol aanzien, lijkt wel. Daarvoor werd ik, heel anders dan in de VS etc, meestal of genegeerd of kinderlijk behandeld/aangesproken.”

  5. Marianne Lelieveld juli 19, 2017 om 2:47 pm- Antwoorden

    Excuses voor het dubbel plaatsen Sharon. De eerste keer kreeg ik een foutmelding en daarom dacht ik dat er iets verkeerd was gegaan. Vandaar m’n tweede poging. Groetjes, Marianne

    • sharon juli 19, 2017 om 7:39 pm- Antwoorden

      ah geen probleem xx

  6. Marike juli 20, 2017 om 10:51 am- Antwoorden

    Best herkenbaar ja. Hoewel ik me er zelf ook vast schuldig aan heb gemaakt, voor ik zelf moeder werd.
    M’n zoon (bijna 16 mnd) gaat steeds in het zitje van het boodschappenkarretje staan. Dus afgelopen dinsdag met boodschappen doen had ik echt al heeeeul vaak gezegd dat hij moest zitten, en moest blijven zitten. Tot ik m’n geduld begon te verliezen, en hem boos terug in het zitje zette en tegen hem zei daat ik er nu echt klaar mee was, enz. Zegt een oud vrouwtje: nou jou moeder doet echt heel lelijk hè, je bent gewoon een kind he, en nog zo klein.
    Toen dacht ik even: huh..?! Natuurlijk heeft ze ergens wel gelijk, maar hij was dus al 10x bijna uit de kar gevallen, wat die vrouw niet had gezien (denk ik).

    Iemand tips?! Iets geven waar hij druk mee is / vast kan houden werkt hooguit 2-3 minuten.

  7. Diana juli 22, 2017 om 4:41 pm- Antwoorden

    Wij ervaren hetzelfde in Italië. Hoe druk ze ook zijn, we krijgen complimenten, en ze maken een praatje met onze kids. Zo veel relaxter, terwijl ik in Nederland altijd met een opgelaten gevoel boodschappen doe of ergens met ze eet. Een paar weken terug werden ze bij de Spirit zelfs aangesproken dat ze rustiger moesten doen door een gast die er ook wat aan het drinken was. Sara en Luca waren niet eens binnen druk aan het doen, maar buiten een stukje van het terras af. We waren vorige week in Italië maar hoe druk ze ook zijn, iedereen glimlacht naar ze, vragen hoe ze heten en krijg ik als mama te horen hoe mooi mijn kinderen zijn. 😊

Geef een reactie