Ben je niet bang dat je dochter geen Nederlands meer spreekt?

2 jaar geleden zijn we naar Amerika verhuisd om daar voor een periode te zijn. We dachten 3 jaar, maar uiteindelijk vonden we 2 jaar voldoende en zijn we weer blij terug te zijn. En zien we enorm uit naar alle avonturen die hier gaan komen. Daar hoef je tenslotte niet voor naar Amerika 😉 Toen we vertrokken, en ook toen we daar verbleven, waren er af en toe bezorgde mensen.

Ben je niet bang dat je dochter geen Nederlands meer spreekt?

Die vraag dus. Mijn dochter werd bijna 4 toen we daarheen verhuisden en is 2 jaar naar preschool geweest. De meeste internationale kinderen blijven de moedertaal met hun ouders spreken, en leren Engels op school en spreken het daar ook. Niet mijn dochter. Hoewel ik al die tijd Nederlands ben blijven praten met haar, op een aantal zinnetjes na, heeft zij na ongeveer 3 maanden de knop omgezet en is alleen maar Engels gaan spreken. Omdat je zo in twee talen leeft, had ik dat niet door. Totdat ik na een half jaar Amerika merkte dat ze niet meer in staat was zinnen te maken in het Nederlands en een gekke Amerikaanse uitspraak had. Ik heb nog een poging gedaan haar Nederlands te praten, maar toen zij besloot dat ze dan niet meer tegen me zou praten, ben ik daarmee opgehouden. De verhuizing was al genoeg, en ze is ok. We verstaan elkaar allemaal en het komt ook allemaal weer goed.

En nu?

Nu we weer in Nederland zijn, spreekt ze inderdaad erg weinig Nederlands. Of met een dik Amerikaans accent. Er zijn een aantal veelgebruikte woorden gebleven, zoals broodje, fiets, doekje, etc. Het was niet het plan, maar toen we bij haar nieuwe school gingen kijken, hebben we toch besloten haar nog die laatste drie weken op school mee te laten doen in groep 2. Gezien ze Nederlands nog steeds verstaat, en hier ook Engels gesproken wordt, gaat dat een stuk soepeler en prettiger dan toen we naar Amerika gingen (en niemand haar verstond en zij niemand kon verstaan). Ze maakt sprongen vooruit.

Kinderen zijn geniaal

Elk kind is uniek en elk kind heeft hele bijzondere talenten die in speciale situaties extra zichtbaar kunnen worden. Zo ben ik altijd enorm verwonderd over het enorme zelfvertrouwen dat dit meisje met zich meedraagt. 2 jaar geleden praatte ze onverstoord tegen haar Amerikaanse klasgenoten en ze is nooit met tegenzin naar school gegaan, ook al heeft het drie maanden geduurd voordat ze een beetje kon communiceren. Toen we terug gingen is ze zelf begonnen met de voorbereiding. Dat is voor een 5-jarige heel knap, denk ik. Hoe dichterbij onze terugvlucht kwam, hoe meer ze ermee bezig was, op een hele gezonde manier. Ze begon haar vrienden en vriendinnen te vertellen dat ze terug ging naar Nederland, waar de mensen Nederlands praten. Ze ging verschillende woordjes aan ze leren. Vervolgens zorgde ze ervoor dat ik van iedereen foto’s maakte, zodat ze niemand hoefde te vergeten. En zo’n 2 weken voor vertrek begon ze opeens haar Nederlands te oefenen. Ik was verbaasd over wederom de zelfverzekerdheid, haar mentaliteit van ‘dat klusje ga ik wel even klaren’, haar eigen initiatief en het opzoeken van plekken buiten haar comfort zone. Ze vindt het namelijk superspannend om naar een nieuwe school te gaan en ze doet het gewoon. Ze vindt het leuk en spannend tegelijk, maar ze doet het. De spanning is ze snel vergeten, telkens weer stapt ze er overheen en geniet ze van haar dag. En straks is dat niet eens spannend meer.

Dus, ben ik bang dat mijn dochter geen Nederlands meer spreekt?

Ik antwoordde altijd met: nee, ik ben niet bang. Ja, het kan gebeuren, maar ik ben er niet bang voor. Wat is het ergste dat gebeuren kan? Dat ze Nederlands moet leren? We zitten nu in onze ‘worst case scenario’, namelijk dat ze nauwelijks Nederlands spreekt, maar dat is geen angst en het is ook niet eng. Het ergste scenario is niet echt erg en voor je het weet heeft niemand het meer door. Ik ben ook nooit bang voor haar Engelse rapportcijfers straks 😉

Wanneer je iets gaat doen, is het belangrijk dat je verschillende opties afweegt, voor zover je die kunt overzien. Toen we gingen verhuizen, wisten we natuurlijk dat we ons gezin hierin meenemen en dat dit gevolgen heeft voor onze dochter. Namelijk 3 maanden zonder echte communicatie op school, het verliezen van haar taal, heen en weer verhuizen, etc. De echte vraag die je hierbij zeker moet stellen is: de verhuizing heeft gevolgen voor mijn dochter, zie ik dat zitten, zie ik dat voor haar zitten, ben ik bereid haar hier doorheen te helpen, etc. De verhuizing kan ervoor zorgen dat mijn dochter niet goed Nederlands spreekt, vind ik dat een probleem? Dat zijn vragen waar je over na moet denken als ouder en maken een belangrijk deel uit van het proces.

Net zoals niet elke volwassene naar de andere kant van de wereld wil verhuizen, zal ook het ene kind het heel anders doen dan het andere kind. Wij verwachtten dat onze dochter het goed zou doen met weinig hobbels, en dat bleek ook zo.

Bang zijn

Met het maken van beslissingen probeer ik nooit te besluiten vanuit angst. Ik vind angst geen goede raadgever en blijf er ook ver van. Ik kan niet ‘bang zijn’ dat mijn dochter geen Nederlands meer zou spreken. Maar bij het leven van mijn leven, het opvoeden van mijn kinderen en het volgen van mijn dromen, probeer ik continu een overwogen, bewuste keuze te maken, maar nooit vanuit angst. Angst verlamd, angst maakt niet blij en ik denk dat angst ervoor zorgt dat je gekke dingen kunt doen, die je anders niet zou doen. Met gekke dingen bedoel ik bijvoorbeeld heel bekrompen mijn kind dwingen Nederlands te praten, want stel dat ze het niet meer kan? Of mijn kind 15 maaltijden serveren, in de hoop dat ze er eentje eet als moeilijke eter. Of heel onzeker over je keuzes zijn als moeder en continu bang zijn het verkeerde te doen, waardoor je moeilijk voor één optie durft te gaan en van hot naar her gaat in je opvoeding. Ik mag zijn wie ik ben. Ik maak bewuste keuzes. Soms maak ik de verkeerde keuze, en dan zal ik de consequentie daarvan onder ogen moeten zien. Dat is ok.

Ik ben vrij impulsief, ik heb behoefte aan avontuur. Op mijn eigen manier, ik hoef niet per se de Himalaya te beklimmen. Maar ik houd van nieuwe situaties. En ja, ik maak daarin vaak beslissingen en ik weeg m’n keuzes daarbij af, soms te snel. Meestal zijn ze prima, soms iets minder handig. Daar kom ik dan vanzelf achter en dan deal ik met wat ik heb gedaan en doe ik het anders. Ik ben niet bang om keuzes te maken. Ik ben dus niet bang dat mijn dochter geen Nederlands meer spreekt, ik ben wel bereid haar te helpen het weer te leren, nu ze het niet meer zo goed kan.

2017-06-21T09:16:00+00:00

Over

Mijn leven in getallen: 31 jaar oud, 9 jaar getrouwd met Sebastiaan. Moeder van Keela (5), Judah (3) en Vanna (maart 2017). Niet perfect. Leert elke dag. Ik houd van grote dromen, nieuwe dingen, mooie mensen, lekker eten, persoonlijke ontwikkeling en uitdagingen.

Geef een reactie