Review ‘Franse kinderen gooien niet met eten’

franse kinderen gooien niet met etenOp meerdere websites zag ik dit boek –Franse kinderen gooien niet met eten– opduiken als een ‘must-read’ voor moeders die gehoorzamende kinderen willen hebben. Jammer vond ik dat het alleen een aankondiging was, maar niemand had het boek ook echt gelezen. Meer zo van ‘die zou ik wel willen lezen!’ Dus goed, ik heb het gelezen, tijd voor een review!

Hey, mijn dochter gooit met eten!

Ik vond het wel een interessante titel, toen ik begon in het boek gooide mijn dochter namelijk wel eens met eten. Dat is geen ramp, maar soms wel irritant. Ik hoopte dan ook op een mooie manier om haar daarmee te laten stoppen. Het boek gaat niet alleen over eten, maar over de Parijse manier van opvoeden, volgens de Amerikaanse Pamela Druckerman, die in Parijs woont. Ze schrijft over haar ontdekkingen tussen de Parijse manier en de gangbare Amerikaanse manier.

Leuk geschreven!

Ongeacht de inhoud, dit boek lees je snel uit. Pamela schrijft ontzettend leuk en soms voelt het alsof je een soort roman aan het lezen bent, maar dan voor moeders, over opvoeding. Ze schrijft goed, luchtig, vol humor en ze vindt zelfspot geen enkel probleem.

Doorslapen

Dan de inhoud. Allereerst schrijft ze over doorslapen, waar ik al wat over geschreven had. Ik vond het wel een interessant stukje. Ook het algemeen geldende principe dat er twee mensen (of drie, maar ik schrijf even vanuit mezelf als moeder) in een relatie zitten, moeder en baby, vind ik een goed principe. Mama en baby hebben allebei slaap nodig, anders zijn ze allebei niet te genieten en wordt het leven steeds een beetje vermoeider. Persoonlijk denk ik dat deze methode niet voor elke baby werkt, maar volgens Pamela wel en volgens de Parijzenaren blijkbaar ook.

De crèche doet alles

Toen kwam de rest. In Parijs zijn ze schijnbaar absoluut voor crèche en Pamela beschrijft uitgebreid hoe die crèches eruit zien. Daar worden de kindjes zindelijk, daar leren ze netjes eten. Geen potjes of prutjes, nee, echte maaltijden, drie gangen. Waar in Amerika de algemene gedachte bestaat dat de crèche voor armen is (zij denken in termen van nanny) is dit dus een ontdekking voor Pamela.

Franse termen?

Het boek zit vol met kleine Franse termen die ze goed uitlegt, en vervolgens vaak laat terugkomen. Waarschijnlijk voor de meesten geen probleem, maar als ik een boek wegleg en 2 dagen later weer oppak, dan weet ik niet meer wat die term betekende. Dus ik raakte soms een beetje in de war 🙂

Schreeuwend wegrennen?

Wat ik al zei, in Parijs is het normaal als de moeders genoeg tijd voor zichzelf hebben. De kinderen worden keurig, braaf opgevoed en de ouders doen dit niet op een schreeuwende manier. Pamela beschrijft het als een soort autoriteit dat de Franse ouders hebben. Waar haar kinderen telkens schreeuwend van de speeltuin wegrennen, kijken de Franse ouders dus toe, terwijl hun kinderen netjes en braaf spelen, zonder aandacht te trekken van een volwassene en zonder ruzie te maken met elkaar.

Paradijsachtig verschijnsel

Ik begon heel enthousiast aan het boek en vond het geniaal. Het begin gaat vooral over Pamela’s verhuizen naar Parijs – zoals ik al zei – net een roman. Ik denk dat hoe de Franse kinderen worden beschreven in het boek, netjes, rustig, braaf, onder controle, geen geschreeuw, geen gevecht, genoeg tijd voor de ouders, samen koffie drinken zonder geschreeuw een soort van paradijsachtig verschijnsel maken voor velen. Vooral de ouders die tegenstribbelende, met eten gooiende, wegrennende kinderen hebben.

Typetjes

Ik weet zeker dat veel moeders het een leuk en nuttig boek vinden. Maar eerlijk gezegd past het niet echt bij mij. Ik werd een beetje kriebelig van de brave kinderen. En nog belangrijker, ik vond de vele moeders die in het boek beschreven worden, niet echt mensen waar ik me aan meet. Het voelde een beetje als het hippe Parijs, met de echte carrièrevrouwen met een leven waarin het bijna lijkt of ze nauwelijks kinderen hebben, of juist thuismoeders die toch hun kind naar de crèche brengen, waarvoor ze een plaatsje moeten bemachtigen met veel moeite. De moeders in het boek waren echte typetjes. Nu is er helemaal niets mis met hoe iemand z’n leven inricht, maar hoe meer ik las, hoe meer ‘moe’ ik werd van de typetjes. De moeders werden een beetje gepresenteerd als ‘rocksterren’ in hun mamavakgebied met een heel groot eigen leven ernaast. Ze zijn geen fan van borstvoeding en erg fan van hun crèche.

Geen schuld

Wat ik wel noemenswaardig vind, is dat de typetjes hun leven leven zoals ze willen en zich daar niet schuldig over voelen. Terecht noemt Pamela vrouwen die ze kent uit Amerika die ook bepaalde keuzes maken, maar zich daar vervolgens een levenlang schuldig over voelen. Ik denk dan ook zeker, ik zei het al, dat veel mensen het een leuk en interessant boek zouden vinden.

Nieuw boek

Natuurlijk wil ik ook wel een kind dat doet wat ik zeg, heerlijk, en lekker makkelijk. Maar dat vind ik niet het belangrijkste. Ik lees nu een boek waar ik veel meer mee kan, Opgoeien in vertrouwen. Binnenkort een mooie review! 🙂

O, trouwens, mijn dochter gooit niet meer met eten. Gewoon mee gestopt. Niet meer interessant denk ik, gelukkig!

2013-05-12T08:15:57+00:00

Over

Mijn leven in getallen: 31 jaar oud, 9 jaar getrouwd met Sebastiaan. Moeder van Keela (5), Judah (3) en Vanna (maart 2017). Niet perfect. Leert elke dag. Ik houd van grote dromen, nieuwe dingen, mooie mensen, lekker eten, persoonlijke ontwikkeling en uitdagingen.

Geef een reactie