‘Hoe vaak moet ik het nu nog zeggen?’

Copyright: imagerymajestic

Copyright: imagerymajestic

Een bekend verschijnsel. Een ouder vraagt herhaaldelijk een kind iets te doen en het kind doet het niet. De ouder zegt dan: hoe vaak moet ik het nog zeggen? Ik heb hier nooit echt een mening over gehad en merk nu dat ik het weleens denk, hoe vaak ik iets nog moet zeggen. Maar dan denk ik, ze is 1,5, misschien snapt ze het helemaal niet. En dat is ook zo. Mijn dochter wordt nu wat ouder – ze gaat nu echt naar de 2 jaar – en ik merk dat ze steeds meer begrijpt van wat ik zeg.

1x, 5x of 100x iets zeggen

Maar hoe dan ook, een kind doet wat het wil. Ik kan 100 keer zeggen dat mijn dochter moet komen, maar ze komt alleen als ze dat wil. Het maakt niet uit of ik het 1x, 5x of 100x zeg. Waarna ik me bedacht dat het misschien wel heel stom is om iets 100x te zeggen. Ik vroeg me zelfs af, waarom zou een kind luisteren als je iets vraagt, terwijl ze weten dat je het toch nog 100x gaat vragen? Omdat je dat altijd doet en het kind het gewend is? Misschien leer je juist dat het niet echt belangrijk is wanneer je iets 1x zegt, want pas bij de 10e keer lijkt het alsof je echt heel serieus bent, dus waarom niet wachten op nummer 10?

Eén keer en niet meer

Ik besloot dat ik dat niet meer wilde. Ik wil gewoon één keer iets zeggen. En dat is het. Behalve als ze het niet verstaat, dan wil ik het wel herhalen. Maar dat is dan wel de uitzondering.

Bewustwording

Eerst werd ik bewust van hoe vaak ik iets herhaalde. Als je erop let, is dat best vaak. Ik denk dat de meeste kinderen opgroeien in een omgeving waar iets 100x van ze wordt gevraagd. Het is gewenning, ze weten dat ouders dingen vaak vragen. Als je erop let, zeg je dingen eindeloos vaak. En (bijna) elke ouder doet het.

Kom eens?
Wil je even komen?
Kom eens hier.
Ik heb het nu meerdere keren gevraagd, kom is?
KOM!
Enz, enz, enz, enz.

De volgende fase: afleren

Maar dan echt met alles. Ook met eten, dingen pakken en geven, echt alles herhaal ik onbewust. Niet 100x maar wel soms 3 a 4 keer. Ik wil dat niet meer. Dan start de volgende fase, proberen het af te leren. Oef. Dat is een lange fase, geef me even een half jaar, hoor. Wat is dat moeilijk zeg! 🙂

Dus hoe vaak moet ik het nog zeggen? Dat heeft waarschijnlijk te maken wat je jezelf en je kind hebt aangewend 🙂

2013-11-13T22:20:29+00:00

Over

Mijn leven in getallen: 31 jaar oud, 9 jaar getrouwd met Sebastiaan. Moeder van Keela (5), Judah (3) en Vanna (maart 2017). Niet perfect. Leert elke dag. Ik houd van grote dromen, nieuwe dingen, mooie mensen, lekker eten, persoonlijke ontwikkeling en uitdagingen.

10 Reacties

  1. Miranda september 2, 2013 om 8:06 pm- Antwoorden

    En wat is dan de consequentie van niet luisteren?
    Goed idee om niet de energie te steken in iets 100x zeggen, maar uiteindelijk wil je natuurlijk bereiken dat er geluisterd wordt.
    Hier is het nu 2x waarschuwen, derde keer een time-out.
    Maar ja, soms is niet luisteren ook niet meteen time-out waardig..
    Ik ben benieuwd naar jouw ‘oplossing’!

    • sharon september 2, 2013 om 8:29 pm- Antwoorden

      Hai! Klopt, soms zijn dingen zo klein 🙂 Ik straf haar eigenlijk niet. Ik bekijk het per situatie. Soms blijf ik haar een minuut aankijken als ik denk dat ze me wel heeft gehoord maar haar tijd neemt. Meestal vraag ik ‘kom eens of zal mama helpen om te komen’. Als ze dan niet komt, dan loop ik naar haar toe en pak haar handje en loop naar de plek waar ik zat. Maar ze is natuurlijk wel onder de 2 jaar 🙂 Ik schrijf meer over mijn ‘opvoedmethode’ (klinkt zo stom) op donderdag 🙂 Wellicht dat ik er daarna nog eens een blogje aan waag, als mensen dat interessant vinden 🙂 liefs!

      • Miranda september 2, 2013 om 9:53 pm- Antwoorden

        Ja ze heeft ook een andere leeftijd, ik herken het aan de hand nemen van toen Lila jonger was. Maar dan komt er de leeftijd dat ze bewust niet luisteren, onder de tafel duiken, tong uitsteken.. need I say more? haha.. Ik probeer ook zo veel mogelijk te belonen en zo min mogelijk te straffen, maar dat valt soms erg zwaar! De illusie dat ik helemaal niet aan straf (klinkt zo zwaar, time-out dan..) hoefde te doen heb ik inmiddels laten varen. Ik ga je blog’s lezen!

  2. Cindy september 2, 2013 om 8:08 pm- Antwoorden

    Wat herkenbaar! Mijn dochters zijn wel al wat ouder 6 en 3 jaar en ook ik betrapte mijzelf erop dat ik veel dingen moest herhalen en dat ik dat niet meer wilde. Ik betrapte mijzelf er ook op dat ik bezig was met het huishouden of koken en mijn dochters met hun eigen ding bezig waren en ik ze iets vroeg in de ronte.. of iets riep naar de andere kant van de kamer.. dat ik mijzelf dan nog een keer moest herhalen..logisch.. ze horen je gewoon wat roepen, maar letten niet echt op, of hier zijn ze gewoon nog te jong voor. Ik heb mijzelf aangeleerd om of eerst hun aandacht te krijgen door hun naam te roepen en als ze naar mij keken mijn vraag te stellen, of ik loop er even naar toe (als ze klieren bv) even hand op de schouder, zelfde hoogte maken, aandacht vragen (naam noemen) en bij aandacht aangeven wat ik wil vertellen of vragen. (Ik doe dit ook bij het geven van complimentjes) Ik kan je zeggen dat dit bij mij heel erg heeft geholpen en het meerdere keren vragen al een tijdje voorbij is.

    Wat ook heeft geholpen is spelletjes maken, Met naar je toe komen bijvoorbeeld een spelletje, waar is Mama? (handen voor je ogen) kom me zoeken dan… Als ze je heeft ‘gevonden’ wel even meespelen dan, goedzo enzovoort

    Zo kan met alles wel een spelletje bedenken.. Wellicht heb je er iets aan..

    • sharon september 2, 2013 om 8:31 pm- Antwoorden

      Hoi, bedankt voor je ervaring en tips 🙂 fijn 🙂

  3. Nathalie september 2, 2013 om 8:36 pm- Antwoorden

    Oeh, bij het lezen van het woord time out moet ik meteen aan dit artikel denken :http://kiind.nl/articles/188/Hetbrekenvandeweerbarstigekinderwil.html
    Ben benieuwd naar je stuk van donderdag Sharon!

    • Clarinda september 2, 2013 om 9:23 pm- Antwoorden

      Ik ook, mijn dochter is iets jonger dan de jouwe en je stukjes helpen me erg met bewust worden 🙂
      Ik ben erg benieuwd naar je blog over opvoeden!

    • Miranda september 2, 2013 om 10:02 pm- Antwoorden

      Dankjewel voor het delen van dat artikel Nathalie!
      Ik heb wel eerder stukken gelezen over de negatieve kant van straffen en belonen, en sta er zeker open voor.
      Toch heb ik er in bepaalde situaties nog geen andere oplossing voor kunnen vinden.
      (Bijvoorbeeld ongewenst gedrag wat schade aanricht aan meubels of baby broertje en direct moet stoppen, waar communicatie of proberen te onderbreken helpt niet)
      Ik praat wel veel met haar, vertel haar ook dat ik haar niet afkeur maar haar gedrag op dat moment (in Jip en Janneke taal).

      Anyway, tips altijd welkom, ik ga sowieso Sharon’s blogs eens lezen!

  4. Martine september 3, 2013 om 9:26 am- Antwoorden

    Bedankt voor deze post. Ik ben zelf nog zwanger van mijn eerste kindje en heel erg bezig nu al met zoeken naar info die juist voelt voor de opvoeding van mijn kindje. Ik denk dat als we tijdig beginnen er veel ellende bespaart wordt want zoals velen onder jullie al zeiden we doen het allemaal 100x herhalen. tenzij we op voorhand al een strategie hebben en bedenken hoe we het wel willen. nu ja…. ik spreek niet uit ervaring hoor, we zullen nog wel zien hoe het allemaal zal lopen. Ik moet zeggen dat ik hiermee begonnen ben omdat ik twee + kindjes heb van 10 en 14 en daar moet ik nog steeds alles niet 100 maar 1000 keer tegen zeggen en zo wil ik in de toekomst niet verder. maar op deze leeftijd is het nog eens zo moeilijk om het af te leren zeker voor mij, als niet echte mama!

  5. Cindy september 3, 2013 om 12:01 pm- Antwoorden

    Ik vindt dat kinderen best mogen leren dat er consequenties zijn aan bepaald gedrag. De manier waarop echter vindt ik wel heel belangrijk. Wij zijn de ouders, wij dienen kalm te blijven en onze ouderlijke macht niet te misbruiken. Het is onze taak ons kind te begeleiden naar het volwassen worden en leren om te gaan met boosheid en verdriet.

    Een kind wat boos of verdrietig is kan nog niet naar ons toekomen en er even over praten, zoals wij volwassenen dat doen, dus deze boosheid en verdriet uit zich in……… Als mijn dochter ‘stout’ gedrag vertoond en er valt niet tussen te komen door haar rustig aan te spreken, dan til ik haar op en ga ik haar troosten. Ja echt het werkt! als ze dan rustig is dan vraag ik haar wat er aan de hand is, soms heeft ze een reden en de andere keer niet, ik laat haar duidelijk weten dat ik haar begrijp en dan is ze rustig en kan ik haar met haar praten over haar gedrag, wat niet kan etc.

    Mijn dochter had het vorig jaar voornamelijk uit school, nu gaan we uit school eerst even zitten en over school praten.. dat gedrag uit school is verdwenen.

    Kijken naar je kind of je een patroon kan herkennen wat er is gebeurd waardoor je kind ‘stout’ gaat doen, het kan zijn dat je kind voelt dat negatieve aandacht ook aandacht is.. gaat er misschien meer aandacht naar het jongere broertje of zusje (omdat deze nu eenmaal nog wat meer verzorging nodig heeft) hier kan je makkelijk op inspelen door de oudere te betrekken bij de verzorging, of je huishoudelijke taken, zet een stoel in de keuken waar ze op kunnen staan om je te helpen met koken, kunnen ze je niet helpen ook niet met iets kleins, dan kan je wel uitleggen wat je ingrediënten zijn en hoe en wat je gaat maken, voedsel laten proeven als het rauw is en wanneer het gekookt is etc etc.

    Ik geloof in ieder geval dat ik als hun moeder verantwoordelijk ben voor het gedrag van mijn kind en dat met veel liefde, begrip en aandacht ik al een heel end kom.

Geef een reactie