Het geven van keuzes aan je peuter: ‘geen antwoord’

vraagtekenVorige week schreef ik hoe fantastisch het is om je peuter keuzes te geven. Het is fijn om je ‘controle’ te delen, want ieder mens vind het prettig om een stukje controle te hebben over het eigen leven. Peuters kunnen dat heel goed, op eigen niveau natuurlijk. Lees hier meer over het geven van keuzes.

Het verkeerde antwoord

Eén ding was ik alleen vergeten, wat ik juist krachtig vind aan het geven van keuzes. Peuters geven niet altijd antwoord, of ze geven een ander antwoord dan jouw opties. Wat doe je dan? Meestal als ik mijn dochter een keuze geef, zet ze haar intelligente nadenkblik op en zegt ze ‘uuuummmmmmm’. Soms zegt ze dan iets wat geen optie was. Bijvoorbeeld of ze pap of ei voor ontbijt wil, en dan zegt zij rozijnen. In dat geval zeg ik meestal dat rozijnen geen optie is en herhaal ik de vraag nog eens. Als mijn peuter dan weer rozijnen wil of weer iets anders, dan maak ik de keuze voor haar. Natuurlijk niet snauwerig of iets dergelijks, maar het geven van keuzes is voor mij geen aanleiding om een half uur na te denken over wat ze wil eten. Dus dan maak ik de keuze en zeg ik, ok, ik maak vandaag pap voor ontbijt! Wanneer ik kies, staat ons ontbijt ook vast.

Geen antwoord

Soms geeft de peuter geen antwoord. Ik ga het dan niet 100 keer vragen, hooguit herhaal ik de vraag nog eens. En dan maak ik de keuze voor haar. Ik vraag weleens of peuter zelf wil komen, of dat ik haar zal halen. Als ze doet of ze me niet hoort (dat zie je aan dat gezichtje 😉 ) dan is het dus, ok, ik kom je halen! Meestal rent ze dan giechelend weg en moet ik haar ‘vangen’. Ik zal toegeven dat ik niet altijd zin heb om haar te halen, maar via deze weg heb ik me neergelegd dat als ik wil dat mevrouwtje kom, dit de beste manier is. En snel. En effectief. En gezellig. Giechelend zelfs. Ik kan het namelijk eindeloos vragen vanuit de stoel, of ze wil komen, maar ik kan haar helaas niet dwingen. En van eindeloos vragen word ik ook moe 😉

Eindeloos vragen?

Eindeloos iets vragen, of je keuze 100 keer herhalen tot je kind antwoord geeft (die het wel hoort, maar doet alsof ze het niet hoort), kan ook weer frustrerend zijn. Ik geloof niet in de kracht van herhaling op dit gebied. Natuurlijk is het afhankelijk van de situatie, maar hier is het één keer, hooguit twee keer vragen en dan volg ik zelf op. Veel herhalen geeft juist een vervelende situatie. Niet alleen weet ik niet hoe ik kan verwachten dat mijn dochter mij serieus neemt als persoon als ik iets 100 keer vraag, maar ook laat je duidelijk zien dat het niet zoveel uitmaakt wanneer je iets zegt. Ik bedoel, al iemand niet reageert herhaal je het toch nog wel 100 keer 😉

Win win!

Natuurlijk ben ik niet heilig en val ik wel eens in die kuil, om dingen oneindig te vragen. Ik merk dat het niet werkt. Het maakt niet uit of ik iets één keer vraag of 100 keer, de uitkomst, mijn actie, blijft hetzelfde. Daarnaast merk ik dat wanneer ik een keuze geef en ik bij geen antwoord of het ‘verkeerde’ antwoord zelf een keuze maak, mijn dochter ook de neiging heeft om direct te reageren als ik weer iets vraag en zij het interessant vindt. Dus eigenlijk helpt het alleen maar 🙂

Ik heb trouwens wel eerder geschreven over het 100x hetzelfde vragen, ofwel het bekende ‘hoe vaak heb ik het al gezegd‘ idee dat moeders wel eens uiten.

2014-04-18T15:58:49+00:00

Over

Mijn leven in getallen: 31 jaar oud, 9 jaar getrouwd met Sebastiaan. Moeder van Keela (5), Judah (3) en Vanna (maart 2017). Niet perfect. Leert elke dag. Ik houd van grote dromen, nieuwe dingen, mooie mensen, lekker eten, persoonlijke ontwikkeling en uitdagingen.

Eén reactie

  1. Hanneke Eijbrink april 23, 2014 om 11:06 am- Antwoorden

    Hoi Sharon, naar aanleiding van jouw vorige stukje ben ik inderdaad bewuster keuzes gaan stellen. De 3e (niet bestaande) optie kwam voorbij… die zag ik niet aankomen. haha. Dan moet je ook weer glimlachen om zo’n wijsneus! Herkenbaar stukje. Leuk!

Geef een reactie