Het eerste suikerijsje van mijn dochter

Ik heb even nagedacht of ik dit ging schrijven. Niet omdat ik me schaam (haha) maar meer omdat ik me afvraag of het wel boeiend genoeg is. Maar, ik hou ervan om te schrijven over mijn ervaringen en over de keuzes die ik maak. Hiermee hoop ik natuurlijk dat ik jullie kan helpen, niet dat je dezelfde keuze maakt als ik, dat is niet het doel. Wat ik dan wel hoop, is dat het misschien helpt met de keuzes die jullie maken in de voor mij voorgelegde situatie. In elk geval weloverwogen dan πŸ˜‰

Gezond eten zonder gekwijl

Mijn kleine meid nadert de twee jaar. Ze eet gezond, zoals ik dat noem dan. En ik ben streng, iets anders komt er hier thuis niet in. Ik wil die troep gewoon niet aan mijn dochter geven. Maar ik wil ook een gezonde omgang met eten creΓ«ren. Tot nu toe gaat dat erg goed. Mijn dochter wordt nog niet wild bij het zien van knalroze snoep en gaat er ook niet bij kwijlen. Ze graait ook niet de tafels leeg. Ik heb ook geen handboeien en zwepen nodig.

Wil je een stukje taart?

Afgelopen weekend waren we bij vrienden en na een hele gezellige dag aan het water en op het water, hebben we bij hun thuis gegeten. Het eerste moment was overigens die ochtend al, toen er taart werd uitgedeeld. Ik weiger zelf vaak, alleen bij zelfgebakken neem ik soms een stukje. Dit doe ik principieel, omdat ik graag het gebaar accepteer dat iemand hiermee maakt (behalve als ik me niet goed voel, natuurlijk) Ook hierin maakt ieder z’n eigen persoonlijke keuze overigens, en dat is ok. Gezien ik een klein stukje had, wil ik dit niet verbieden voor mijn dochter. Dat zou ik krom vinden. Maar het dametje hoefde niet. Ik zou haar geen eigen stuk geven, dat gaat me wat te ver, maar alleen hapjes van mij. Ik werd volledig genegeerd (yeah!) πŸ™‚

Wil je een ijsje?

Die avond na het eten gingen we met z’n allen een ijsje halen. Met suiker, uhu. En melk ook. Volledig tegen mijn principes πŸ˜‰ Ik voelde mezelf niet super, dus dat is voor mij een reden om het af te slaan en geen ijsje mee te doen. Als ik me goed voel overweeg ik het, maar anders niet. Mijn man nam wel wat en ieder ander ook.

Een suikerijsje voor mevrouw

Dit is precies de situatie waarbij ik overstag ga. Mijn dochter is verliefd op ijsjes (mijn ijsjes weliswaar en bevroren fruit, maar goed, zij ziet het verschil niet). Daarnaast neemt iedereen een lekker ijsje. Ze is nog te klein om te begrijpen dat iedereen haar favoriete voedsel mag eten, maar zij niet. Altijd heb ik vervangingen mee, wat prima werkt, maar een ijsje is lastig mee te nemen. Dit is voor mij heel simpel, dan mag ze het ook. Ze eet dan wel met papa mee. Ze hoeft niet haar eigen bakje ijs, ze is nog klein Γ©n had net gegeten, dus had geen maagvulling nodig. Dus het was een suikerijsje voor de smaak. Ze vond het lekker, die paar hapjes. Toen was het op. En op = op.

Is er een drama nu?

Voel ik me dan alsof ik elke keer in mijn maag gestompt wordt wanneer mijn dochter een hap neemt? Nee. Ik weet wat ik eet, ik weet wat zij eet, ik weet dat ze wat kan hebben, ik weet wat er op dat moment naar binnen gaat en ik weet dat het geen enkel probleem is. Ik weet dat ze geniet en plezier heeft en ik weet dat dat schepje geraffineerde suiker dat ze binnenkrijgt, de eerste ooit, geen nare gevolgen heeft voor haar verdere leven. Dus ik doe wat zij doet, ik geniet en heb plezier πŸ™‚

Zojuist kwam mijn dochter en vroeg ‘ijs? ijs? ijs? Stukjes gesneden abrikoos en mevrouw liep tevreden weg met haar bordje πŸ™‚

O, en net de beschuit met muisjes op kraamvisite – haar rozijntjes waren toen voldoende. Dat vindt zij ok. Mooi toch?

Ik ben trouwens benieuwd of jullie dit soort ‘ervaring- en ontdekkingsverhalen’ leuk vinden om te lezen? Of vooral heel saai en liever niet? Laat me weten!!

2013-08-09T08:06:49+00:00

Over

Mijn leven in getallen: 31 jaar oud, 9 jaar getrouwd met Sebastiaan. Moeder van Keela (5), Judah (3) en Vanna (maart 2017). Niet perfect. Leert elke dag. Ik houd van grote dromen, nieuwe dingen, mooie mensen, lekker eten, persoonlijke ontwikkeling en uitdagingen.

16 Reacties

  1. Linda augustus 9, 2013 om 8:15 am- Antwoorden

    Ik heb nog niet eens kindjes, maar durf te wedden dat bijna iedereen het met me eens is als ik zeg dat je onwijs leuk schrijft en deze stukjes juist super leuk zijn als afwisseling! πŸ™‚

  2. Diana augustus 9, 2013 om 8:27 am- Antwoorden

    Laatst bij een dagje zwembad heb ik mijn dochter ook ijs laten mee eten, precies wat je zegt: het is het enige wat je zelf niet mee kunt nemen en zij vindt het heerlijk (idd mijn ijsjes, maar ook zij ziet dat verschil niet). Uiteindelijk heb ik de rest wel kunnen overtuigen om tenminste naar een ijssalon te gaan waar zelf ijsgedraaid wordt (als we gaan zondigen, dan moet het wel de moeite waard zijn, toch?) en gelukkig hadden ze daar ook sorbet varianten. Dus wel een ijsje met suiker, maar wel op waterbasis. 1 bolletje was voldoende voor haar πŸ™‚

  3. ilona augustus 9, 2013 om 9:45 am- Antwoorden

    Ik heb denk dezelfde instelling als jij hierin, maar omdat mijn zoon nog ietsje jonger is Γ©n een koemelkallergie heeft ben ik tot nu toe nog altijd heel erg voorzichtig. Daarnaast maak ik me niet druk dat hij gaat watertanden van iets ‘slechts’, aangezien hij overal zijn neus voor optrekt. En ja.. als je gewoon gezond eet kan ook bij een kind zo af en toe een ijsje met suiker geen kwaad. Het moet wel leefbaar blijven zeg maar.

  4. Dieuwke augustus 9, 2013 om 10:15 am- Antwoorden

    Als ze altijd gezond te eten krijgt, is ze vast ook gezond en sterk genoeg om voor een keer het suiker goed te verwerken.

    • sharon augustus 9, 2013 om 11:29 am- Antwoorden

      precies! Dat weet ik ook zeker! πŸ™‚

  5. Lindy augustus 9, 2013 om 10:47 am- Antwoorden

    Ik vind ook deze stukjes erg leuk om te lezen! en idd helpt het ook bij het maken van keuzes in dit soort situaties en te zien hoe andere dit aanpakken πŸ™‚

  6. Veerle augustus 9, 2013 om 5:03 pm- Antwoorden

    Heel interessant om te lezen, vooral omdat ik er ook erg mee bezig ben. Ik kan deze week elk moment bevallen van mijn eerste dochter, dus de perikelen rond eten gaan de komende jaren zeker aan de orde zijn. Mijn vriend en ik eten allebei veganistisch en ik heb zelf het gevoel dat ik het zou besterven als mijn kind dierlijke producten binnenkrijgt. Nuja, dat ik misschien hard uitgedrukt. Maar er is nu vooral de angst dat andere mensen uit onze omgeving onder het mom van “goede bedoelingen” ons kind toch dierlijke producten gaan toestoppen omdat ze veganistisch eten zelf maar “overdreven” vinden. Een kind heeft op zo jonge leeftijd nog niet door of hetgeen ze eet dierlijk is of niet, maar ook niet dat zij zelf als machtsmiddel wordt gebruikt om zogenaamd “extreme ouders” eens goed de les te lezen over hun manier van opvoeden. “Want, kijk eens hoe lekker ze het vindt”.

    Als mijn kind op een gegeven moment zelf bewust kiest om niet veganistisch te eten, dan ga ik dat proberen te respecteren. Dat ligt namelijk anders dan wanneer anderen het zouden opdringen. Al sta ik er wel bij stil dat veel situaties op het grensvlak zullen liggen, zoals de situatie die jij omschrijft. Wat als je kind net als alle andere kinderen een ijsje wil en jij zelf niet meteen een alternatief kan bieden? Of wat bij een feestje met vriendjes waar hotdogs geserveerd worden die er identiek uitzien als onze zelfgemaakte seitanbroodjes? Hoe leg je dat een klein kindje uit? Hoe ga je ermee om? En hoe ga je met je eigen gevoelens om als het kind achteloos en nietsvermoedend een niet-vegan product van de schaal grabbelt?

    Ik ben zelf iets minder bezig met gezonde voeding en dingen als het mijden van suiker, ook al is het iets waar ik me meer in wil gaan verdiepen, zeker nu mijn dochtertje eraan komt. Maar het bezorgt me ook angst dat -als ik weet hoe slecht het is- ik het ook koste wat kost wil vermijden en van mijn kind weg wil houden. Ik denk dat veel ouders op een bepaalde manier liever “onwetend” blijven, al is het maar vanuit de gedachte “hoe ga ik dit aan de grootouders uitleggen?”. Dat ons gezin veganistisch eet, heeft de familie weifelend ‘geaccepteerd’. Als daar ook nog suiker en dergelijke bij zouden komen, zou dat tot zo veel kritiek leiden dat we -denk ik- van familiefeesten zouden worden geweerd. Eigenlijk raar he, hoe je je eigen voorkeur voor “goed voedsel” moet gaan wegcijferen om niet sociaal uitgefoeterd te worden door de maatschappij.

    Ik ben in ieder geval benieuwd hoe anderen daarmee omgaan en vond het heel interessant om jouw blog te lezen.

    Veerle

  7. Annemieke augustus 10, 2013 om 9:10 am- Antwoorden

    Een paar dagen geleden rekende ik af bij de drogist. Er werd mijn kinderen (5 en 3) vriendelijk gevraagd of zij een snoepje wilde. De oudste draaide zich verschrikt om, zette grote ogen op en vroeg mij ‘mama, ik hoef toch geen snoepje te pakken?’. De jongste volgde zijn voorbeeld…

    Bij de volgende winkel werden de kinderen naar binnen gelokt met het vooruitzicht van een lekker pepermuntje. Als een ware geldwolf sprintte de oudste de winkel in ‘een muntje, een muntje!’. Toen hij ontdekte dat het een snoepje betrof, droop hij met de staart tussen de benen af.

    Het kan dus wel, sommige kinderen hebben van nature een weerstand tegen snoep! Al ben ik benieuwd hoe lang nog πŸ˜‰

  8. Afieke augustus 10, 2013 om 7:18 pm- Antwoorden

    Nog geen kinderen hier, maar zeker leuk om te leze, Sharon! Zo’n verhaaltje maakt dat ik NOG meer zin krijg om een gezinnetje te hebben!

  9. Afieke augustus 10, 2013 om 7:18 pm- Antwoorden

    lezennnnn natuurlijk πŸ˜‰

  10. Eva augustus 11, 2013 om 1:20 pm- Antwoorden

    Je bent goed bezig, ik herken mezelf er ook wel in. Naarmate kinderen ouder worden (die van mij zijn nu 5 en 6) wordt het wel veel lastiger. Op school worden tractacties uitgedeeld bijvoorbeeld, en bij vriendjes thuis ben je er niet bij. Wij leggen veel uit en gelukkig zeuren onze kinderen ook niet om snoep, maar als ze het krijgen aangeboden op school / bij vriendjes zeggen ze ook geen nee

  11. Anna augustus 11, 2013 om 8:42 pm- Antwoorden

    Schitterend stuk, Sharon. Ik ben zelf ook fervent voorstander van suikervrij (en tarwevrij) eten en worstel vaak met de “druk” van de omgeving (zowel opmerkingen als het overaanbod aan “foute” dingen). Ik moet toegeven dat ik mezelf moet inprenten dat een uitzondering geen probleem/drama mag zijn, dus zulke stukjes sterken me hierin en helpen me hierbij. Onze kinderen hebben 7/7 een goede, stevige, gezonde basis van thuis uit, dus een ijsje of wat dan ook zal daar niet veel aan veranderen. Keep up the good work! You inspire me πŸ™‚

    • sharon augustus 11, 2013 om 8:59 pm- Antwoorden

      hey wat lief, dankje x πŸ™‚

  12. Day november 3, 2013 om 11:52 pm- Antwoorden

    Hey Sharon, als zwangere en zelf tarwe- en koemelk en suiker vrije eetster, vind ik dit juist nu heel interessant en zeker de komende jaren…..Zelf blijf ik nog worstelen met tarwevrij en suikervrij eten, even snel iets eten, wat snel vult of energie geeft lukt niet, moet op alles voorbedacht zijn en dat vind ik lastig. Dus alle ervaringen en tips zijn meer dan welkom! Blijf dus vooral lekker schrijven en nu ik werkeloos thuis zit, kan ik gaan experimenteren met voedzo/voedsel. πŸ˜‰

    • sharon november 4, 2013 om 8:19 pm- Antwoorden

      hahaha leuk, dankjewel! Geniet van je zwangerschap, heerlijke periode!! πŸ™‚

  13. Lenny juni 23, 2014 om 11:43 am- Antwoorden

    Ik dacht laatst m’n dochtertje van 1 1/2 een plezier te doen met een cocosfruitijsje ipuit de bio winkel. De mevr zei dat er wel suiker inzat maar niet in grote mate.
    S’avonds had ik een opstandige dochter die gooide met haar eten en niet echt gezellig was. Zou t toch aan dat ijsje hebben gelegen. Ik voelde me in elk geval schuldig.

Geef een reactie