Eten uit verveling – ook bij kindjes

Ik heb al eens vaker geschreven dat ik het niet alleen belangrijk vind dat mijn dochter gezonde voeding krijgt, maar ook dat de hele ‘relatie’ met eten gezond is en blijft. Zodat ze niet op verjaardagsfeestjes kwijlend 4 stukken taart naar binnen werkt, dat wanneer ze een snoepje ziet alleen nog maar oog daarvoor heeft (omdat ze het thuis niet krijgt), maar ook probeer ik keuzes te maken die niet te maken hebben met beginselen van emotie-eten. Bij meiden denk ik nog net ietsje belangrijker, als is het voor jongens en meisjes belangrijk natuurlijk. De tijd dat emotie-eten alleen voor vrouwen is, is voorbij.

Een kus en een knuffel

Goed, dan leer je dus dat wanneer je kind valt of verdrietig is, je het geen eten geeft (een snoepje is het bekende voorbeeld) maar een kus en een knuffel. Daar ben ik het helemaal mee eens en dit doen wij thuis ook zo.

Verveling of lekker hangerig…

Maar laatst bedacht ik me dat er iets anders is wat wellicht veel vaker voorkomt en waar ook ik veel sneller intrap. Eten geven wanneer je kind zich verveelt of hangerig is. Soms moet je namelijk even wat doen als mama zijnde, en als je kind dan even geen fantasie heeft om zich te vermaken, wordt dat al snel een frustrerende situatie. Een hele handige oplossing is dan om wat eten te geven, zodat ze even bezig zijn en jij je ding kunt doen. Koken, huishouden, opruimen, een boekje lezen, wat dan ook. Ik denk dat rondom dit gebied de tv ook snel om de hoek komt kijken 🙂

Emotie-eten bij fysieke pijn?

Terwijl bij volwassenen emotie-eten niet echt om de hoek komt kijken wanneer je fysieke pijn hebt. Tenminste, misschien is mijn gezichtsveld hierin beperkt, ik spreek alleen uit eigen ervaring, maar ik heb hier zelf nooit last van gehad. Wanneer er iets zeer doet, heb ik eerder de neiging wat minder te eten, of net zoveel, maar ik krijg geen spontane eetbuien van een zere teen 🙂

Snaaien en speuren bij verveling

Daarentegen, wanneer ik me verveel, heb ik wel de neiging om te snaaien en langs de voorraadkast te speuren in mijn zoektocht naar eten. Dit is nu wel veel minder geworden, maar nog steeds gebeurt het wel eens. Niet alleen als ik me verveel, dat gebeurt niet zo vaak namelijk, maar vooral ook als ik nergens zin in heb en daarom wellicht wat somber ben. Dit is ook wat ik hoor, na een rotdag heb je meer zin in snackfood dan wanneer je een leuke, energieke dag hebt gehad.

De simpele truc bestaat niet

Emotie-eten, maar ook eetbuien, ontstaan vaak genoeg uit eenzelfde soort gevoel. Gezien je kinderen gewoonten aanleert, heb ik voor mezelf besloten hier beter op te gaan letten. Ik denk echt dat eetbuien en emotie-eten nog veel meer factoren kent, dus ‘een simpele truc’ gaat het hem niet doen. Ongetwijfeld is een zelfverzekerd en gelukkig kind opvoeden nog veel belangrijker, dus dat probeer ik, maar aan de andere kant wil ik ook bewust omgaan met de dingen die ik zie, ervaar en die eigenlijk misschien niet kloppen, in mijn ogen.

Geen eten bij verveling – alleen bij honger

In dit geval is dat dus mijn dochter eten geven, wanneer ze gewoon nergens zin in heeft of zich verveeld. Als ze helemaal enthousiast in haar spel opgaat, heeft ze sowieso veel minder neiging om naar eten te vragen dan wanneer ze niet echt iets kan vinden om mee te spelen.

Helpen vermaken en wat eten op tafel!

Hoe ik dat ga doen? Ik denk dat ik met twee dingen begin, en wellicht breid ik het pakket nog uit 😉 Allereerst, wanneer ze zich verveelt of haar draai niet kan vinden, dan probeer ik haar te helpen die wel te vinden. Door bijvoorbeeld iets te doen wat we nog nooit gedaan hebben. Laatst gingen we bijvoorbeeld stempelen. Maar we gaan ook gerust in het park naast ons huis wandelen, zodat dochterlief blaadjes kan verzamelen. Fascinerend was het. Daarnaast zet ik eigenlijk altijd iets van eten op tafel dat ze kan pakken. Bijvoorbeeld een mandarijntje of stukjes appel. Wanneer ze speelt en ze krijgt trek, dan loopt ze zelf naar tafel om iets te pakken. Wanneer ze hangerig wordt, en niet naar tafel loopt, dan weet ik dat ze eigenlijk niet hoeft te eten en dat ze gewoon wat hulp nodig heeft bij het vermaken en spelen. En dan doe ik dat 🙂 Overigens werkt dit bij ons, omdat mijn dochter niet zo’n eter is. Als je een kind hebt dat alles eet wat beschikbaar is, dan werkt het wellicht wat minder 🙂 Heerlijk toch, dat elk kind weer anders is 🙂

Wat doen jullie wanneer de kindjes even niet meewerken?

2013-10-04T13:28:21+00:00

Over

Mijn leven in getallen: 31 jaar oud, 9 jaar getrouwd met Sebastiaan. Moeder van Keela (5), Judah (3) en Vanna (maart 2017). Niet perfect. Leert elke dag. Ik houd van grote dromen, nieuwe dingen, mooie mensen, lekker eten, persoonlijke ontwikkeling en uitdagingen.

Geef een reactie