Een suikervrije tweejarige op een verjaardag… door de ogen van oma

balonnenLaatst was mijn dochter (2) een weekendje uit logeren bij oma. Zondag zouden we haar weer ophalen. Het was direct de verjaardag van mijn broertje die middag, dus dat kwam goed uit. Natuurlijk vertel ik mijn moeder wat ik haar wel en niet geef en heb ook een tasje met eten (tussendoortjes). Inmiddels kan oma de weg naar het merk Organix in de winkel ook vinden, dus daar koopt ze zelf ook graag wat om mijn dochter te verwennen. Gewoon in de supermarkt, bio en gewoon ok. Ik blij, oma blij, kind blij.

Ze kijkt er niet eens naar!


Helaas waren mijn man en ik die zondag erg verlaat, dus toen mijn dochter wakker werd uit haar dutje zat het huis vol visite, stonden er allerlei lekkere dingen op tafel en vroeg oma zich af hoe ze dit trucje ging presteren zonder mij. Zodra ze ging zitten gaf ze mijn dochter een rijstwafel. En dat was het eigenlijk. Oma kwam erachter dat ik niet lieg wanneer ik zeg dat mijn dochter gewoon niet omkijkt naar wat op tafel ligt. Ze pakt het niet, ze kijkt er wellicht naar (om te kijken wat het is), maar ze is gewoon met heel andere dingen bezig. Je hoeft niet eens te zeggen dat iets ‘niet mag’.

Zo zielig voor mijn dochter…

Waarom ik dit vertel? Ik schrijf graag over ‘snoep’ dingen, omdat mijn kijk erop gewoon heel anders is. Ik geef mijn dochter geen regulier snoep. Elke keer weer snappen mensen mijn keuzes niet, vinden ze het te extreem, moet het kunnen en vinden ze het zielig voor mijn dochter en haar sociale grote achterstand die hierdoor ontstaat. Terwijl ik een dochter heb rondlopen, die zich op verjaardagen gedraagt zoals ik net beschreef, heb ik sterk het idee dat het gewoon niet begrepen wordt. Misschien is mijn dochter uniek, misschien. Misschien is ze er wat makkelijker in, misschien ja. Maar feit is dat niemand zal kunnen zeggen dat het een zielig kind is. Moet je haar eens zien lachen en plezier maken op die verjaardagen. Al die aandacht, vindt ze prachtig.

Eten wat de pot schaft

Ik had na het weekend nog even met mijn moeder over die verjaardag, toen ze me dus vertelde dat ze verbaast was hoe makkelijk het ging. Mijn moeder eet gewoon zoals de ‘gemiddelde Nederlander’ om het maar even zo te noemen, maar neemt mijn keuzes hierin serieus. Dat vind ik heel prettig, eerlijk gezegd. Zoals zij dát doet, vraag ik haar nooit een speciale maaltijd voor mij (of ons) te koken. Er zullen dus vast wel eens wat e-nummers inzitten, wanneer we daar eten. Dat maakt me niet uit, ik geniet van die momenten om andere redenen dan het gezonde eten en dat is voor mij op dat moment belangrijker. Mijn moeder weet dat ik niet een complete orthorexia freak ben, omdat ik nog steeds gewoon ben wie ik ben.

‘Dat moet toch best kunnen? Arm kind!’

Waar mijn moeder vooral verbaasd over is, zijn die eeuwige opmerkingen over hoe zielig mijn dochter is. Dat het ‘best eens moet kunnen’. Ook al weet mijn moeder niet veel over de achtergrond van mijn keuzes, ze was echt gepikeerd dat mensen denken dat haar kleindochter iets te kort komt. Ze vroeg zich af waarom je haar taart, koek en snoep zou geven, als ze dat niet eens wilt? Als ze er niet om vraagt, als ze er niet eens aandacht aan besteedt? Is dat iets wat absoluut bij de ontwikkeling hoort en het aanleren van gedrag? Zoals leren praten, tellen en kleuren? Het is ook mijn grote vraag omtrent het hele ‘zielige-kindjes-zonder-snoep-verhaal’.

Vooroordelen over het niet snoepen

Zodra ik maar iets over snoep schrijf (of het gebrek), is er altijd wel iemand die bepaalde ideeën heeft over de ontwikkeling (of de achterstand hierin), vervreemding en ‘zieligheidsfactor’ van mijn dochter. Ik kan hoog en laag springen en zeggen dat het haar letterlijk ‘geen zak uitmaakt’, mensen geloven dat niet. Misschien op basis van eigen ervaring of perceptie.

Je creëert zelf je eigen kind

Overigens is het helemaal niet raar dat mensen die vinden dat ‘af en toe’ moet kunnen, het niet kunnen indenken dat kinderen op verjaardagen niks hoeven. Af en toe betekent namelijk dat je het ze af en toe hebt aangeleerd en kinderen weten precies hoe dat zit. Ze willen dus wel en vragen erna. Daar heb ik geen last van, of in elk geval veel minder. Ik hoef op mijn beurt geen bakje blauwe bessen op tafel te zetten en mijn dochter daarvan weg te houden. Dat is wat ze kent en dat zal ze ook willen. Die andere dingen kent ze niet en hoeft ze dus ook niet. Voor mij is het dus ondenkbaar dat je blauwe bessen eet, en niet 75% afstaat aan je kind(eren). 😉

2013-12-20T16:32:02+00:00

Over

Mijn leven in getallen: 31 jaar oud, 9 jaar getrouwd met Sebastiaan. Moeder van Keela (5), Judah (3) en Vanna (maart 2017). Niet perfect. Leert elke dag. Ik houd van grote dromen, nieuwe dingen, mooie mensen, lekker eten, persoonlijke ontwikkeling en uitdagingen.

14 Reacties

  1. Klazina december 29, 2013 om 11:40 am- Antwoorden

    Ik geniet altijd van je blogs over het snoepen. Wij geven ons kind ook geen snoep. Als we naar een verjaardag gaan dan neem ik altijd een bio-rijstwafel en (ongezwavelde) rozijntjes mee. Soms nog een tomaat of ander fruit. Er wordt aan mij ook altijd gevraagd of ik het niet zielig vind dat mijn zoon geen chips mag. Ik kan wel duizend keer uitleggen waarom we het zo doen maar dan vinden ze mij maar vreemd en apart. Als ik zie wat sommige kinderen op feestjes te eten krijgen schrik ik ervan. Eerst wordt er een gebakje weggewerkt, daarna een zakje chips en tot slot nog een zakje met gummiebeertjes. In ander half uur tijd!! En dan heb ik het over kinderen van anderhalf en twee jaar. Dat vind ik nu zielig. In onze familie ben ik de enige die het op deze manier doet en elke verjaardag weer krijg ik commentaar. Daarom ben ik zo blij met deze blogs en weet ik dat er meer mensen zijn die hetzelfde denken en voel ik me niet alleen en deze! Thanks.

  2. Anne december 31, 2013 om 5:57 pm- Antwoorden

    Hoi Sharon,
    Ik ben het weer

    • sharon januari 1, 2014 om 12:35 pm- Antwoorden

      Welkom Anne 😉

      • Anne januari 2, 2014 om 4:45 pm- Antwoorden

        Sorry maar de rest van mijn reactie was weggevallen. Snap dat deze zin zo alleen er nogal vreemd uitziet

  3. Amna januari 2, 2014 om 8:53 am- Antwoorden

    Heel herkenbaar! Mijn zoon van twee kijkt op zich wel om naar taart e.d., maar als ik zeg dat dat niet gezond is voor kleine mannetjes, neemt hij daar ook snel genoegen mee. Hij gaat niet zeuren en eet inderdaad tevreden zijn rozijntjes o.i.d. Op zijn eigen verjaardagsfeestje vond ik het zelf wel ‘zielig’ als hij geen taart zou mogen, dus heb ik voor iederéén taart gebakken zonder geraffineerde suikers (waar hij dus ook een klein stukje van mocht).

    Tot nu toe gaat het prima, wel vraag ik me af hoe we dit eetpatroon in hemelsnaam gaan volhouden als hij naar de peuterspeelzaal gaat… Iemand daar ervaringen mee? Ik heb zelf een tijdje op een peuterspeelzaal gewerkt en dat was een en al ontbijtkoek wat de klok sloeg. Bij het kerstontbijt hagelslag en schuddebuikjes en bij het jaarlijkse uitje in 2,5 uur tijd: zakje chips, limonade, een raket EN friet met snacks en sauzen:S

    • Laura januari 27, 2014 om 10:47 pm- Antwoorden

      Op de vrije school hebben ze dat allemaal niet! Wellicht een idee om daar meer over te lezen? Groetjes

  4. Charlotte januari 2, 2014 om 10:46 am- Antwoorden

    Hoi Sharon, gelukkig nieuwjaar! altijd blij als ik even jouw blog en rationele mening kan lezen en weet dat ik niet de enige ben… Na een resem familiefeestjes voel ik me altijd een beetje kleiner. Mijn dochter (nu 16m) loopt dan vrolijk rond de tafel te observeren wat er te rapen valt, en in tegenstelling tot bij jou heeft ze er wel erg veel interesse voor. Ik probeer haar af te leren dat het niet voor kindjes is – graag zou ik zelfs willen zeggen; ‘kijk, mama eet die troep ook niet’, maar je kan dat eigenlijk vreselijk moeilijk wanneer de hele familie toekijkt. Meestal eindigt het zo dat ze gewoon iets neemt van de tafel (hoeveel leuke gezonde dingen ik ook uit m’n tas tover voor haar) en ik haar ervan weg moet sleuren. Achter mijn rug geven mijn schoonouders haar af en toe iets te proeven, zonder dat ik het weet. Ik vind dat echt niet kunnen en laat haar vanaf het begin ook nooit lang daar zonderr dat ik erbij ben – omdat ze van in het begin altijd hun eigen zin lijken te doen met haar. Ik ben er zeker vandat ze denken dat ik op dat vlak echt knettergek ben, ik zie het aan hun blik en dat maakt me echt kwaad. Gisteren zat ze bij haar overgrootmoeder op de schoot en ze mocht lekken aan de schep van het ijs. Ik zag het net te laat en zei; “meenje dat nu??” Waarop iedereen verontwaardigd was. Als ik dan zeg dat ze geen suiker krijgt en oh-ja eifenlijk ook zeker geen koemelk, krijg ik vaak als antwoord dat zo’n beetje toch geen kwaad kan, zij ook allemaal groot zijn geworden, ik mijn kind in de kleuterschool ook niet van snoep ga kunnen weghouden, en dat “ze alles moet leren eten”. Het probleem met mijn dochter is; ze eet echt alles – dus ik moet het haar niet leren. Wat ik haar wil leren is dat ze vertrouwen moet hebben in mij en niet jengelt om dingen die ze bij een ander ziet – en opvoedkundig gezien is het dan niet echt een hulp dat ze op de schoot allerlei snacks krijgt aangeboden waar ze niet om vraagt. Ik heb heel fel het gevoel dat ik enmijn man dat alleen mogen bepalen, en heb er met mijn schoonfamilie al zo vaak om gestreden. Ik word er mismoedig van en vraag me af hoe jij omgaat met die vervelende situaties, of hoe je dat jengelen om eten hebt kunnen afleren? Het zit me niet zo erg dwars dat ze af en toe eens iets minder gezonds krijgt, zoals jij zegt dat je soms wel e-nummers krijgt bij je mama maar dat dat ondergeschikt is aan die fijne momenten, het zit me wel dwars dat ze het achter m’n rug doen, oordelen terwijl ik juist het beste doe voor hun kleinkind, me arrogant vinden omdat ik ‘hun eten te min vind’ en mijn positie als mama gewoon in het belachelijke trekken door haar dingen te geven zonder dat ik dat ok vind. Voor het nieuwe jaar heb ik me voorgenomen hier strenger in te zijn, want achteraf voel ik me altijd zo’ n slappe vod omdat ik niet durf reageren… Ah zo vervelend! 🙂 X

    • sharon januari 2, 2014 om 2:18 pm- Antwoorden

      Hai! Jij ook gelukkig nieuwjaar!
      En lastige situatie! Jouw dochter is een heerlijke eter, ik zie t al haha 😉 Ik heb mijn dochter dat nooit af moeten leren omdat ze het uit zichzelf niet doet, maar ze is dan ook niet heel dol op eten in het algemeen 😉 Het lijkt me inderdaad echt lastig voor je. Aan de ene kant kan ik je alleen maar aanmoedigen om goed te kijken naar de situatie en niet de freak of de gestreste uit te hangen. En aan de andere kant ben ik het volledig met je eens dat jij degene bent die bepaald wat ze eet en niet eet en niemand anders heeft daar verantwoordelijkheid over. Toevallig kreeg mijn dochter bij anderen een paar dagen geleden ook van alles aangereikt en ik ben het helemaal met je eens, ik vond dat echt heel vervelend. Niet per se om wat ze gaven, maar het idee dat iemand anders zomaar eten en drinken toeschuift zonder te overleggen, daar voelde ik me helemaal niet prettig bij. Zeker omdat ik zelf al een bordje eten voor haar had gemaakt en ze dat gewoon aan het eten was :/ Anyway, ik dwaal af, de balans tussen relaxed ermee omgaan, mensen die denken dat ze zomaar dingen mogen geven en je kind geen snoep willen geven is echt heel lastig te vinden. Af en toe wat eten is idd niet erg, maar zomaar eten toestoppen zonder te vragen – de één vindt dat misschien ok, maar ik begrijp je heel goed dat je dat niet ok vindt. Dan kom je in een hele andere kwestie en dat is opkomen voor jezelf en aangeven dat iemand over je grenzen heen gaat, dat is echt lastig, zeker omdat het over een onderwerp gaat wat niet begrepen wordt. Ik denk dat je goede voornemen gewoon erg goed is, dat is de beste manier. En ik doe met je mee, ook heb ik die situatie niet, wanneer het weer gebeurt hier ga ik dat ook doen 🙂
      Succes en liefs!

      • MiriamH januari 20, 2014 om 4:14 pm- Antwoorden

        Nou, ik ben helemaal niet zo enorm met gezonden voeding bezig als de meeste bezoekers hier. Maar ik vind dat mensen, hoe je ook tegenover voeding staat, gewoon nooit zonder overleg iets te eten of drinken aan je kinderen mogen geven! Ik ben nog altijd kind aan huis bij mijn ouders, maar alles gaat in overleg! Het idee zeg….. respectloos. Lijkt mij dat je daar gewoon wat van moet kunnen zeggen hoor!

  5. Floortje januari 8, 2014 om 2:11 pm- Antwoorden

    Hallo, vind het verhaal van Charlotte erg herkenbaar!!. Ik heb vanmiddag
    weer een feestje en zie er altijd een beetje tegenop omdat mijn zoontje van 2
    ook erg gek op eten is. En de mensen weten dat dus vinden het heel leuk
    om hem iets te eten te geven, want hij reageert zo blij. Vinden het idd heeeel
    zielig voor hem dat wij hem geen suiker en koemelk geven ( en liever ook geen
    gluten). Ook mijn schoonouders geven hem bewust dingen die ik niet wil geven
    om het wat te compenseren, omdat die zo’n ‘ strenge mama’ heeft. Super
    frustrerend. Nav jouw verhaal ga ik er weer echt voor, toch weer strenger zijn.
    Kan het zodadelijk meteen in praktijk brengen..

    • sharon januari 8, 2014 om 3:04 pm- Antwoorden

      succes zo! 🙂 xx

  6. pieke januari 14, 2014 om 12:20 pm- Antwoorden

    herkenbaar allemaal.

    mijn kinderen gaan inmiddels alle drie naar school en helaas ben ik daarmee behoorlijk de regie kwijt geraakt over wat ze eten.

    wat zij mee krijgen in hun broodtrommeltjes is zo anders dan wat het merendeel van hun klasgenoten eet, dat dat onherroepelijk vragen oproept bij henzelf. om te voorkomen dat de Dorakoeken, sissi pakjes en wat al niet meer extra begeerlijke verboden vruchten worden, zwicht ik soms. Zo drinken ze in het weekend met z’n drieen nu 1 halve liter frisdrank, alle drie een klein glaasje dus, gezellig samen aan tafel met een spelletje erbij. ik hoop ze daarmee te leren dat dat soort dingen echt ‘extra’ zijn en niet in een gewoon eetpatroon passen. met pijn in het hart, want ik zou ze er liever helemaal vanaf houden.

    hetzelfde geldt voor feestjes, ik wil ze naar partijtjes geen lijstje met voorschriften meegeven dus eten ze soms hoeveelheden rotzooi waar je naar van wordt. Ik hou me er dan maar aan vast dat het voor hen een uitzondering is en dat ze thuis goed eten krijgen. Ik probeer het te zien al een keertje heel laat naar bed. Liever ook niet, maar daar kom je ook wel weer overheen.

  7. Lydia januari 14, 2014 om 11:18 pm- Antwoorden

    Super herkenbaar, uhm, de reacties dan! Want ik heb hier in huis ook een alles-eter. Hoewel ik dat misschien ook wel gestimuleerd heb. In die zin, ik was in het begin niet zo bewust (diksap en dat soort troep kreeg ze gewoon). Nu alleen nog water en dat ze dat ooit zo lekker zou vinden had ik nooit durven hopen.
    Laatst bracht ik haar naar de creche van de kerk en daar is er ook altijd een drink-eet momentje, maar wel iets uit eigen tas. Dus een mandarijntje en een beker water. Na afloop zei 1 van de crecheleidsters: ‘zielig hoor, mocht dat arme kind alleen water?’ Ik zei: ‘helemaal niet zielig, het is pas zielig dat alle andere kinderen al die suikers moeten drinken’ en toen zei ze: ‘ja das waar’.
    Wou dat ik tegen iedereen zo stoer kon zijn (schoonouders bijvoorbeeld) maar dat komt nog wel, ze zullen vanzelf inzien dat ik juist doe wat goed voor onze dochter is ipv. het zielig te vinden. Dat hoop ik dan maar..

  8. Judith Kamphuis januari 15, 2014 om 11:52 am- Antwoorden

    Mijn kids zijn nu 8, 9 en 10 jaar (en een baby, maar die telt nu heel eventjes niet) en zij drinken s’morgens een vers glas fruitsap en verder de hele dag water. Soms krijgen ze een keertje iets anders, maar dat is dan alleen extra op vrijdagavond ofzo. Mijn kinderen zijn het gewend en vragen niet eens naar iets anders.

    Het is echt een kwestie van aanwennen en natuurlijk ook het voorbeeld wat je ze geeft.

    Over suikers ga ik verder niet praten… ik ben niet zo’n goed voorbeeld daarin. Maar, met mijn water ben ik zelf al op de goede weg voor de kinderen… al zeg ik het zelf… 😉

Geef een reactie