De kritische eter: adem in, adem uit, mama’s

Een kritische eter hebben is geen feest. Het is ook geen drama. Maar ook echt geen feest 😉 Op de meeste dagen valt er best wat land mee te bezeilen, maar het vergt wel een extra skill van de ouders. Ik heb natuurlijk 101 goede bedoelingen en manieren om er geen ‘ding’ van te maken. Puur omdat je kinderen niet kunt forceren. Op een gegeven moment zou je ze kunnen forceren, bedreigen en dat soort dingen, maar daar kies ik niet voor.

Onaangetaste maaltijden


Mijn dochter (2) eet redelijk overdag. Wel weinig, maar ze heeft blijkbaar niet veel nodig. Ze heeft wel eens een uitspatting qua hoeveelheid, maar niet vaak. De avondmaaltijd is hoe dan ook niet geliefd. Natuurlijk zijn er heus dingen die ze eet. Zo eet ze bijvoorbeeld soep en pasta. Dat laatste is sinds kort. Wel eet ze altijd haar zalm (wanneer we dat eten) en soms haar vlees. Maar, over het algemeen ziet haar bord er aan het eind van de maaltijd exact hetzelfde uit zoals ik het heb opgeschept. Onaangeroerd.

Tips om er geen ‘ding’ van te maken

Ik heb een aantal principes, zoals ik al zei. Ze krijgt altijd te eten op een bord. Dan denk je misschien, ja logisch, maar als je kind nooit wat eet krijg je heus wel eens de neiging om de moeite niet te nemen (haha). Maar goed, natuurlijk krijgt ze altijd haar eigen bord eten. Met vork of lepel. Soms zeggen we iets in de trant van ‘neem maar een happie’ of ‘probeer dit eens’. Altijd tevergeefs, ze wil het niet. Als ze iets eet, dan doet ze dat zelf wel. Natuurlijk nemen we haar vork wel eens en zeggen we ‘oh dit is een lekker stukje’. Soms eet ze het, soms niet. Al die dingen zijn bijzaak en zodra ze nee zegt, stoppen we. Als ze boos wordt, dan vragen we of ze klaar is en als ze dan ja zegt, dan ruimen we haar bord op. Ook als dit na één minuut is, met onaangeroerd eten. Wel blijft ze aan tafel zitten.

Relaxed, rustig en geduldig

Niets van dit alles doen we met verheven stem, dreigementen (snapt ze ook nog niet goed, sowieso) of forcering. Zij bepaalt wat ze eet. Ik bepaal wat er op haar bord ligt. Ze krijgt nooit apart eten, ze eet altijd wat wij eten. Ik probeer te variëren en toch twee keer per week iets te eten waarvan ik denk dat ze het lekker vindt. Maar waar ze vandaag een keertje wel wat van eet, dat eet ze volgende week heus niet altijd.

Eten bij anderen

Een opmerkelijk detail is dat onze lieftallige kritische mevrouw prima eet wanneer ze uit logeren is, zonder ons. Mijn schoonzusje vertelde dat ze haar bord gewoon leeg at, inclusief paprika, ik viel bijna van mijn stoel. Sociaal gewenst gedrag zit er in elk geval goed in.

Niet gemakkelijk voor de ouders!!!

Maar voor de ouders, vooral degene die kookt, kan het soms echt frustrerend zijn. Laatst had ik wraps gemaakt en er zaten allemaal elementen bij die mevrouw heel lekker vindt, guacamole bijvoorbeeld. Ik had echt zin in een heerlijke maaltijd met z’n allen, want ja, ik eet eenmaal lekkerder als mevrouw ook eet. Toen ze het eten zag en NEEEE zei, moest ik even slikken. Het is zo frustrerend, en toen kon ik het even niet. Het liefst eet ik mijn eten dan op zolder op, zodat ik haar niet hoef te zien zeuren dat ze het niet hoeft 😉 Goed, bijna alle dagen gaat het prima met geduld en rust, maar soms…. Ik had weer geleerd dat ik geen verwachting moet hebben dat ze iets gaat eten, want juist die verwachting zorgt ervoor dat de teleurstelling te groot is en deze automatisch omgezet wordt naar frustratie. Dus, wederom, adem in, adem uit. Het komt goed 😉

Gewicht en lengte prima

We gingen net langs bij het consultatiebureau vanwege haar tweejarig bestaan. Gewicht en lengte was perfect. Dat zien we ook, want ze groeit goed en ze heeft nog steeds lekkere spekkige benen en een babybuikje. Waar ze dat vandaan haalt weten we niet, maar ze is verder ook gezond. Dus ik vertrouw erop dat, ook al gaat het niet hoe wij het willen en zouden invullen, het toch allemaal goed gaat.

Inmiddels heb ik al van alles geschreven over mijn kritische eter, bijvoorbeeld over smaak vs. structuur en groenten binnenkrijgen bij de kritische eter.

2013-12-09T19:30:07+00:00

Over

Mijn leven in getallen: 31 jaar oud, 9 jaar getrouwd met Sebastiaan. Moeder van Keela (5), Judah (3) en Vanna (maart 2017). Niet perfect. Leert elke dag. Ik houd van grote dromen, nieuwe dingen, mooie mensen, lekker eten, persoonlijke ontwikkeling en uitdagingen.

9 Reacties

  1. Elke december 10, 2013 om 11:39 am- Antwoorden

    Hoi,
    Helaas heel herkenbaar!
    Maar volgens mij zijn we goed bezig met die houding… Niet forceren maar slikken.
    Wij zeggen: wij bepalen wat ze eet, zij bepaalt hoeveel ze eet…
    Hoe frustrerend dat ook mag zijn…
    Succes!

  2. Bianca december 10, 2013 om 1:28 pm- Antwoorden

    Jullie dochter is 2, die van ons 7… en al die jaren adem-innen-adem-uiten heeft niets geholpen. Zo frustrerend!Ook zij heeft dingen die ze prima eet, haar lievelingseten is aardappels met sperziebonen, nota bene. Maar zodra het ‘door elkaar’ zit, moet ze het niet. Ze haalt alle trucjes uit om maar niet te hoeven eten, en het is vaak niet gezellig aan tafel.

    • sharon december 10, 2013 om 2:12 pm- Antwoorden

      lijkt me idd erg frustrerend! jeetje.. en als je het gescheiden van elkaar aanbiedt, zoals manon bij haar dochter 🙂 ik ga het eens proberen hier 🙂

  3. manon december 10, 2013 om 1:38 pm- Antwoorden

    Wat knap dat jullie zoveel geduld hebben! Soms kan het een zoektocht zijn om te kijken wat er dan aan “scheelt” volgens je kritische eter. Is het de warme hap of is het misschien het tijdstip van eten? En verschillende structuren door elkaar zijn voor veel kinderen met een gevoelige mond een probleem. Sharon schreef al eerder over de structuur van eten. Mijn dochter van 5 eet alles, zolang ze het maar in aparte bakjes en schaaltjes voorgeschoteld krijgt en ze zelf op het bord nog wat kan “koken”. Maar voordat we dat wisten….adem in, adem uit 😉

    • sharon december 10, 2013 om 2:05 pm- Antwoorden

      goeie tip!! ga ik proberen!!!!!! dankjewel 🙂

  4. eefje december 10, 2013 om 2:36 pm- Antwoorden

    heeel herkenbaar verhaal. Ik kon ook zelf geen hap wegkrijgen als mijn peuter niet wou eten. Inmiddels is hij bijna 4 en we hebben een heel klein beetje progressie geboekt. Hier even mijn ervaringen, misschien heeft iemand er wat aan:
    – probeer zelf zo ontspannen mogelijk te blijven en te genieten van je eten. Je kind voelt het echt als jij zelf er zo gespannen van wordt. Mijn zoontje gaat op vakantie ineens beter eten, als we allemaal ontspannen zijn
    – laat je kind ingrediënten van het avondeten proeven eerder op de dag, of tijdens het koken, zodat hij weet wat er op tafel komt
    – laat je kind zelf een groente uitkiezen in de winkel, dat is dan zijn “eigen speciale groente” die hij mag helpen klaarmaken. Ongeveer 50% van de tijd is mijn zoontje dan ook bereid er wat van te eten 😉

    • sharon december 10, 2013 om 3:42 pm- Antwoorden

      jaa bedankt voor je tips!! 🙂

  5. Nikki december 10, 2013 om 10:51 pm- Antwoorden

    Hey Sharon, heel herkenbaar! ons dametje at voorheen ook als een muisje.. Er waren dagen dat ze genoeg had aan een halve banaan,rozijnen en misschien een slokje soep.. Toen kwamen we erachter dat ze lactose intolerant is! Nu heb ik zelf al een vol gevoel na het eten van bijv. Zachte kaas en kon me ineens heel goed voorstellen dat als ik haar lactose in de vorm van bijvoorbeeld lekkere dIkke yoghurt..(haar lievelings) had gegeven.. Ze daardoor dus geen trek meet had.. Nu eten wr lactose en koemelk vrij.. En ze eet echt een stuk beter..nu weet ik dat jullie al weinig/geen? Zuivel nuttigen maar.. Ik dacht er komen veel mama’s op dit forum met soortgelijke kindjes en misschien heeft iemand iets aan mijn ervaring.. Lactose intolerantie is in ieder geval niet iets waar ik als eerste aan had gedacht.. Vooral omdat ik altijd bv heb gegeven.

    • sharon december 10, 2013 om 11:23 pm- Antwoorden

      ja dankjewel! alle ‘de oplossing’ verhalen zijn altijd welkom natuurlijk!!! 🙂

Geef een reactie