Voedselintroductie volgens Rapley

banaan met rapleySteeds meer mensen doen de voedselintroductie volgens de Rapley methode. Je hebt er een Engels boek over (Baby-Led Weaning van Gill Rapley). Ik heb me altijd afgevraagd waarom het boek nooit vertaald is, maar nu is er wel een Nederlandstalig boek dat hetzelfde beschrijft: Eten voor de kleintjes.

Volg je baby

Bij de Rapley methode, die niet voor niets baby-led weaning heeft, volg je je baby. Zonder staafmixer. Er komen geen purees en prakkies aan te pas, maar je laat de voedingsmiddelen gewoon in originele verpakking en laat je baby het ontdekken en uitzoeken, op een goede manier. Eigenlijk laat je je baby vanaf 6 maanden gewoon mee-eten met wat de pot schaft. Je baby zit aan tafel, mag eten pakken en het in de mond stoppen. Het liefst dus gezellig met de familie en het liefst hetzelfde wat jij eet. Natuurlijk houd je dan wel rekening met iets grotere stukken die gemakkelijk te pakken zijn.

Je staat erbij en kijkt ernaar

Het idee is dat je baby zelf kan kijken, onderzoeken, voelen en rustig aan proeven, op eigen tempo. Je staat erbij en kijkt er eventueel naar, maar verder hoef je niks te doen. In het begin geef je natuurlijk gemakkelijk eten, zoals een gestoomde wortel, een stuk appel, wat dan ook. Vervolgens kun je meegroeien met je baby in wat je geeft, omdat je baby steeds beter zal worden.

En die tanden dan?

Ook al hebben baby’s geen tandjes (meestal), kunnen ze prima overweg met stukken. Sowieso kunnen ze met hun tandvlees ook kauwen. Ze krijgen er geen biefstuk mee fijn, maar het meeste eten is een stuk zachter dan dat. Daarnaast is het vooral ook veel oefenen. Ze krijgen in het begin bijna niets binnen, of helemaal niets. En heel langzaam, met de tijd, krijgen ze af en toe iets binnen. Langzaam worden die darmpjes dus voorbereid en kunnen ze wennen aan het echte eten.

Stikken ze niet?

Ze stikken niet in stukken, al gaat het natuurlijk in het begin voorzichtig en onwennig. Ze moeten nog helemaal leren hoe zo’n tong werkt en hoe je eten ermee van de ene naar de andere kant kan bewegen. Maar dat kunnen ze mooi doen door te oefenen.

Zelf doen!

Je bent dus niet bezig met het naar binnen lepelen van een pureetje, maar je kunt zelf ook rustig iets eten. Geen frustratie dat ze niet eten, want dan eten ze gewoon niet, ook goed. Geen vliegtuigtrucs. Het maaltijdmoment is altijd samen, met elkaar. Geen aparte groentepuree sessies dus, maar tijdens het eten zet je iets voor de neus van je baby en ze mogen zelf lekker proberen.

Wel gezond eten natuurlijk..

Natuurlijk is het belangrijk dat je voedzaam eten op tafel hebt staan, als je baby met de pot mee eet. Dit is voor alle gezinsleden belangrijk, maar voor zo’n kleintje toch nog een beetje extra.

Actief eten!

Het leuke aan Rapley vind ik vooral hoe het een baby zelf mag oefenen en leren. Een baby die volgens de Rapley methode eet, kan actief mee doen met de maaltijd en zijn eigen leerproces doormaken. Een lepel die een pureetje naar binnen schuift is leerzaam qua smaak (maar dat heb je vrij snel door natuurlijk), verder is het erg passief voor een baby. Ze zitten daar en die mond zakt open (als je geluk hebt) en gaat weer dicht. Weinig actie voor de tong, gewoon hap, slik, weg, volgende hap.

En wij?

Rapley heeft onze tafel heel gezellig gemaakt (en soms ook wat viezer, vooral onder de tafel). Met mijn zoon zijn we bijvoeding gestart a la Rapley, maar wel een beetje op onze eigen manier. Hoe we dat gedaan hebben, volgt morgen!

2015-02-11T19:46:05+00:00

Over

Mijn leven in getallen: 31 jaar oud, 9 jaar getrouwd met Sebastiaan. Moeder van Keela (5), Judah (3) en Vanna (maart 2017). Niet perfect. Leert elke dag. Ik houd van grote dromen, nieuwe dingen, mooie mensen, lekker eten, persoonlijke ontwikkeling en uitdagingen.

Eén reactie

  1. Wiesje Gunnink februari 12, 2015 om 1:59 pm- Antwoorden

    Hoi,
    Met mijn kids heb ik beide de rapley-mothode toegepast en wat zijn ze heerlijke eters (geworden)!

Geef een reactie