Mythes over samen slapen

sleeping babySamen slapen. Voordat ik kinderen had vond ik daar het mijne van. Maar ja, als je geen kinderen hebt, heb je echt geen idee hoe het is om die wel te hebben. Ik had heus wat voornemens waarvan ik dacht ze nooit te doen, maar een mama verandert 😉 Ook samen slapen vond ik echt absurd. Dat doe je toch niet! Lekker zelf slapen gaat toch voor alles? Ik vond het echt een zwakte bod van ouders…

Totdat…

Totdat je kinderen krijgt en merkt dat er weinig voor alles gaat 😉 In mijn geval – slapen (nachtrust) staat bij mij vrij hoog in het vaandel. Of dat samen, alleen, op bed, op de bank, waar dan ook, als ik maar kan slapen ’s nachts 🙂

Het valt allemaal wel mee

Samen slapen is niet zo dramatisch als ik eerst dacht. Het valt best mee. Ook ik had mijn vooroordelen, maar eigenlijk doen ze er niet echt toe. Niet iedereen wordt er blij van, dat snap ik best, maar het is dus ook niet vreselijk, zoals ik eerst dacht. Ik vind het erg fijn en geeft een heel rustige en vredige slaapsfeer in huis.

Maar je baby gaat toch nooit naar z’n eigen kamer?

Well. Nooit? Ik ken geen 18-jarigen die bij hun papa en mama liggen. Het gaat dus voorbij. Naar mijn idee slapen ze bij de ouders zolang ze het prettig vinden en worden vervolgens groot en willen op de eigen kamer liggen. Kinderen houden van groot worden 😉 Zo gaat dat.

Je kan maar met 1 kind in bed slapen

Nee hoor, je kunt zoveel kinderen in je bed leggen als je wilt 😛 Omwille van de ruimte kun je er wel voor kiezen om de grootte van het bed of bedden wat aan te passen aan de hoeveelheid personen. Maar een baby en een peuter op de kamer kan gerust. De baby kan bijvoorbeeld in de cosleeper en de peuter aan de andere kant van het ouderlijk bed of zelfs een eigen bed.

Je relatie bloedt dood met een kind in bed

Daar ben je zelf bij 😉 Het kan wat improviseren zijn, en het valt sowieso niet mee met jonge kinderen om ook tijd voor elkaar vrij te maken. Maar dat is wel belangrijk, of je kind nu bij je in bed slaapt of niet. Een relatie kost tijd en aandacht en het is belangrijk daar scherp op te zijn.

Samen slapen kan maar voor beperkte tijd

Stel je voor dat je een baby verwend 😉 Zolang iedereen er rustig en blij mee is, is samen slapen juist handig om lekker veel slaap te krijgen, zeker wanneer de mama bijvoorbeeld weer gaat werken. Als het de oplossing is om goed te slapen, dan kun je dat heel lang doen.

Iedereen moet samen slapen

Nee. Niet elke baby heeft die behoefte, ik kan het weten. Mijn dochter wilde echt alleen zijn. Mijn zoon heeft daar minder last van. Maar dochterlief werd echt onrustig met ons. En voor veel baby’s werkt het juist wel rustgevend. Uiteindelijk is het belangrijk dat het voor iedereen prettig is, dat iedereen blij is 🙂

Hoe dan ook, doe het wel veilig 🙂

2014-09-12T08:47:15+00:00

Over

Mijn leven in getallen: 31 jaar oud, 9 jaar getrouwd met Sebastiaan. Moeder van Keela (5), Judah (3) en Vanna (maart 2017). Niet perfect. Leert elke dag. Ik houd van grote dromen, nieuwe dingen, mooie mensen, lekker eten, persoonlijke ontwikkeling en uitdagingen.

6 Reacties

  1. Ellen september 12, 2014 om 12:57 pm- Antwoorden

    Hier ook een dochter die 2 maanden na de geboorte ook naar haar eigen kamer ging. Later nog eens geprobeerd om samen te slapen toen ze ruim 3 maanden was (uit schuldgevoel, want het is zo goed voor je kind!). Na 3 nachten waarbij niemand echt een oog dicht deed hebben we er voorgoed afscheid van genomen 😉 Zelfs bij ziekte slaapt ze niet bij ons: zodra ze in ons bed komt wordt ze onrustig en valt ze niet meer in slaap.

  2. Jessica september 24, 2014 om 10:00 am- Antwoorden

    Het is leuk als je een enkel kind hebt dat nog erg jong is. Maar wat als de tweede komt en het bedslapen ook gebruikt wordt in de competitie om de aandacht van de ouders? Ik zie weer al die Supernanny-uitzendingen voor me waar ouders door een nachtmerrietraining heen moeten om hun kind weer te leren om in hun eigen bed te slapen. Voorkomen lijkt me beter dan genezen.

    • sharon september 25, 2014 om 9:23 am- Antwoorden

      Jessica, heb je hier ervaring in? Anders zijn het namelijk gewoon de typische aannames die iedereen heeft? Mijn kinderen hebben geen competitie om de aandacht van ouders, ze krijgen namelijk allebei wat ze nodig hebben… En zo zie ik mijn kinderen ook liever niet, als tegenstanders die keihard hun best moeten doen om de aandacht van ons. En ja, the nanny… Zo’n methode past totaal niet bij mij 🙂

  3. Nienke Huls- Elzinga januari 10, 2015 om 10:04 pm- Antwoorden

    Wij slapen samen en dat wisselt af tussen de cosleeper en ons bed. Mijn zoontje slaapt vaak een stuk beter als hij tussen ons in ligt. Alleen heb ik soms last van spierpijn, vanwege de mindere ruimte, dus soms leg ik hem echt wel in zijn eigen opengewerkte ledikant. de slaapjes overdag doet hij wel in zijn eigen bedje (de cosleeper dus), alleen ’s nachts heeft hij ons blijkbaar nodig.

  4. Didi februari 1, 2015 om 6:47 am- Antwoorden

    Hier ook een bed vol. Mijn zoontje van 20 maanden slaapt al sinds zijn geboorte het best bij ons. Op de arm, op mijn buik, tegen je aan genesteld en dan nu tevreden op zijn eigen kussen tussen ons in. Regelmatig wordt hij wakker maar de aanwezigheid van ons, wat geruststellend gemompel en hij valt weer in slaap. Ooit hebben we slaaptraining overwogen. Maar het gevoel dat dit is wat ons kind nu nodig heeft, de nachtrust die we hiermee winnen en de aanblik van een tevreden en gelukkig kind, hebben ons doen besluiten dat het goed is zoals het is. Onze dochter van vier maanden heeft de eerste drie maanden heel veel bij mama gelegen, zowel overdag als ’s nachts, maar ligt nu in de reiswieg naast het ouderlijk bed. Als ik aan vriendinnen vertel dat er twee kleintjes op onze kamer liggen, waarvan een in ons bed, krijg ik opgetrokken wenkbrauwen en meewarige blikken. ‘Maar ze horen toch in hun eigen kamer?’ Of ‘huilen kan echt geen kwaad hoor, ze weten precies wat ze wel en niet voor elkaar krijgen’ .
    In eerste instantie werd ik er onzeker van. Nu niet meer. Ik kan niet tegen mijn gevoel ingaan. Als ik kijk naar onze kinderen weet ik dat zij tevreden zijn. Ze weten zich geborgen. Wij hebben besloten op deze manier onze kinderen groot te laten worden. Voor hoe lang? We weten het niet. Het is een kwestie van kijken naar je kind. Als de behoefte verandert, veranderen wij gewoon mee. En tot die tijd genieten wij in alle rust van onze familiekamer.

    • sharon februari 2, 2015 om 12:51 pm- Antwoorden

      Mooi gezegd 🙂

Geef een reactie