Je baby op het potje: baby zindelijkheidscommunicatie (BZC)

potjeHoewel ik dacht dat er niet echt Nederlandse boeken zijn op het gebied van baby zindelijkheidscommunicatie, blijk ik dat mis te hebben. Het boek bestaat wel degelijk en heet Je baby op het potje. Ik ken het boek The Diaper-free Baby al een tijdje, wat over hetzelfde onderwerp gaat en wat ik ook heb gebruikt bij mijn dochter.

Baby’s kunnen toch niet zindelijk zijn?

Het algemeen Westerse gedachtengoed bevat bovenstaande zin. Baby’s kunnen niet zindelijk zijn. Daarvoor moet je kunnen lopen, praten (in volzinnen uiteraard), wc papier kunnen pakken en op de wc klimmen. Hoewel miljoenen baby’s in de wereld elke dag het tegendeel bewijzen, is dit geen algemene wetenschap in de Westerse wereld.

Ervaring & studie

Het leuke van dit boek, geschreven door Laurie Boucke, is dat ze vrij wetenschappelijk elementen heeft meegenomen. Het boek is ontstaan uit eigen ervaring, jarenlange ervaring met het begeleiden van moeders en het uitpluizen van antropologische veldstudies.

Zindelijkheidstraining of zindelijkheidscommunicatie

Veel mensen verwarren baby zindelijkheidscommunicatie met zindelijkheidstraining. De training is wat wij in het Westen vaak doen om kinderen zindelijk te krijgen. Het doel is om het kind in kwestie zindelijk te maken, via welke manier dan ook. Dat kan met stickers, potjes, straffen, streng zijn, etc. Hoe dan ook, het doel is: zindelijk maken. Het liefst zo snel mogelijk. Zindelijkheidscommunicatie heeft gek genoeg niet het doel om zindelijk te maken. Het doel is om als verzorger te leren communiceren over het onderwerp zindelijkheid. Met je baby. Juist. Is het nu nog onduidelijker geworden?

Communiceren met je baby over poep en plas

Wanneer je baby geboren wordt, kan het nog vrij weinig. Maar eigenlijk kan een baby ook weer meer dan je denkt. Het is onjuist om te denken dat een baby niet ‘voelt’ of ze moet plassen/poepen of niet. Vaak gaan we er vanuit dat ze dat niet weten, want ze kunnen tenslotte geen ‘mama, ik moet plassen’ zeggen. Maar baby’s kunnen ook geen ‘mama, ik wil eten’ zeggen. Zoals we weten kunnen we die vorm van communicatie ook leren. De meeste moeders weten wanneer hun baby wil eten, nog voordat ze gaan huilen. Die communicatie over het wel of niet willen eten is dus vanzelfsprekender. Toch kan een baby ook laten weten als ze ‘iets’ moeten doen.

Elkaar begrijpen rondom poepen en plassen

Het ontdekken en ook iets doen met deze communicatie, dat is baby zindelijkheidscommunicatie. Het is een proces tussen baby en verzorger met als doel elkaar begrijpen op gebied van poepen en plassen. Niet om zindelijk te worden dus. Het voordeel is dat baby’s op deze manier, in samenwerking met de verzorger, kan leren om het gebeuren rond poepen en plassen op zo’n manier te doen, dat het iets wegheeft van zindelijk zijn. Dat is de uiteindelijke uitkomst, maar meer zoals een baby leert te lopen, bijvoorbeeld.

Leren in de luier te plassen

Eigenlijk is het zo: baby’s poepen en plassen. Als verzorgers kun je je baby leren om in de luier te plassen. Dat doe je door de luier om te doen en om te houden en zo nu en dan eens te verschonen. Dit doen we natuurlijk meestal. In het begin plassen baby’s veel wanneer je de luier af doet. Als je denkt waarom je bijdehand dat nu doet, dat is dan omdat baby’s nog niet weten wanneer het de bedoeling is dat ze plassen. Op een gegeven moment gaat die fase voorbij en hebben ze geleerd om te plassen in de luier. Dan plassen ze dus ook vooral wanneer de luier om is, wanneer ze willen en zoveel ze willen.

Leren niet in de luier te plassen

Baby zindelijkheidscommunicatie doet het tegenovergestelde. Als verzorger leer je je baby dan dat het de juiste tijd is om te plassen wanneer de luier uit is. Of zelfs wanneer ze boven een potje/wastafel/wat dan ook hangen. En als verzorger dien je dus heel goed te letten op de communicatie van je baby, zodat je weet wanneer ze moet plassen en daarop in kan spelen. Zodat je baby niet met een natte broek hoeft te liggen.

Alles of niets?

Het klinkt een beetje alles-of-niets achtig, maar dat is het niet. Er wordt in het boek in detail uitgelegd wat het principe is, hoe je het kunt toepassen en kunt inpassen in je levensstijl. Het kan dus gewoon ‘parttime’. Je hoeft niet de hele dag bezig te zijn met de poep en plas van je baby šŸ˜‰

Eerlijk en compleet

Het boek heeft een insteek om ouders, aanstaande ouders en wie dan ook met baby’s te maken heeft, te informeren over deze manier voor baby’s. Op basis van goede informatie, niet op basis van ongefundeerde uitspraken en gedachten omtrent dit onderwerp. In geen geval is het een ‘makkelijke’ weg, het is juist best intensief. En niet zozeer bedoeld als ‘babytraining’ maar meer als ‘oudertraining’. Het boek geeft eerlijke informatie over hoe er wordt omgegaan met baby’s, luiers en zindelijkheid in voornamelijk derde wereldlanden. Je kunt zo een goed beeld vormen en zelf beslissen wat bij je past en wat niet, maar in elk geval wel op basis van juiste info. Aanrader!

2014-05-27T08:18:00+00:00

Over

Mijn leven in getallen: 31 jaar oud, 9 jaar getrouwd met Sebastiaan. Moeder van Keela (5), Judah (3) en Vanna (maart 2017). Niet perfect. Leert elke dag. Ik houd van grote dromen, nieuwe dingen, mooie mensen, lekker eten, persoonlijke ontwikkeling en uitdagingen.

3 Reacties

  1. Tanja mei 27, 2014 om 12:01 pm- Antwoorden

    Ik heb het boek voor de geboorte van onze tweede ook aangeschaft en gelezen. Heb het uiteindelijk niet toegepast, zag het gewoon niet zitten (luiheid?). Maar ik kan wel mijn praktijkervaring vanuit deze kant van de wereld (China) delen. Kinderen groeien hier inderdaad zonder luiers op, dus het kan blijkbaar ook zonder. Voorwaarde lijkt hier echter te zijn dat een kind full-time wordt gedragen overdag, soms door de moeder, vaker door de oma (die heeft er tenslotte tijd voor). Op die manier kun je goed aanvoelen of er geplast wordt. Vaak zie ik buiten vrouwen met hun baby zitten met de billen bloot en dan wel een kwartier tegen het kind zitten fluiten, zonder dat het reageert. Tha sorry, maar daar hebben wij Westerlingen gewoon de tijd niet voor. Daarnaast getuigen de veeeeele natte broeken die altijd buiten hangen bij de peuter- en kleuterscholen ervan dat veel peuters en kleuters nog helemaal niet zindelijk zijn. Met andere woorden: ik ben sceptisch. Maar ben benieuwd naar je eigen ervaringen.

  2. Nicole mei 28, 2014 om 9:40 am- Antwoorden

    Ik had het boek ook gelezen voor de geboorte van onze dochter en was vastbesloten het te gaan proberen. Alleen mijn dochter had er iets minder zin in. De houding die in het boek wordt geadviseerd om de baby boven het potje te houden vond mijn dochter maar niets. Ze ging alleen maar hard huilen. Ondanks dat heeft ze wel een aantal keer op het potje geplast, maar omdat het door het huilen elke keer zo’n drama werd ben ik ermee gestopt. Ik ga wachten tot ze goed zelfstandig kan zitten om het potje weer te introduceren. Maar ik ben wel van mening dat baby’s al zinnelijk zijn, en wij ze dat met behulp van luiers afleren. Dus ik geloof volkomen in de methode (alleen een andere houding was voor mijn dochter prettiger geweest šŸ˜‰ ).

  3. Ellen juli 28, 2014 om 12:06 pm- Antwoorden

    Ik ben begonnen met het boek “Spelend zindelijk”. Mijn dochter was toen 1 jaar en 4 maanden oud. Uiteindelijk zat ik 5 keer per dag een half uur naast haar op het potje, en er kwam niks. Vervolgens werd ze ziek, toen ben ik helemaal gestopt. Ik wilde er wel tijd aan besteden, maar niet 2,5 uur per dag naast haar zitten. Deze zomer weer begonnen: uiteindelijk luier helemaal uitgelaten, en sinds deze week is ze zindelijk! (1 jaar en 11 maanden). Volgens mij heeft het zeker zin om op tijd te beginnen. Het kan zijn dat het niet direct lukt, maar blijkbaar zit er toch nog iets in het geheugen als je weer verder gaat.

Geef een reactie