Hoe ik Attachment Parenting zie

IMG_3698-1Attachment parenting krijgt steeds meer bekendheid, hoewel het ook vaak nog een vrij onbegrepen vorm van ouderschap is. Attachment parenting is een term bedacht door Dr. William Sears, gebaseerd op principes die al eerder bestonden. In het Nederlands wordt het vaak Natuurlijk Ouderschap genoemd.

Attachment parenting in het kort


Attachment parenting gaat gepaard met een aantal principes, waaronder veel huid-op-huid vlak na de geboorte, altijd reageren op de geluidjes / huiltjes van je baby, borstvoeding, dragen, co-sleepen, goed omgaan met balans en grenzen en het negeren van baby trainers, ofwel mensen die vinden dat je je baby moet laten huilen e.d.

Intensief he!

Deze bovenstaande factoren gaan hand in hand met attachment parenting. Als je goed leest, klinkt dit allemaal vrij intensief. Behalve dat het verzorgen van een kleine baby daadwerkelijk intensief is, klopt het wel dat het met attachment parenting nog een graadje intensiever is of vooral: kan lijken.

Het doel en de tools

Wat ik belangrijk vind om te noemen, is dat attachment parenting meer is dan deze ‘tools’. De tools worden vaak gezien als attachment parenting, maar er zit nog een niveau boven, om het maar zo te noemen. Attachment parenting gaat er eigenlijk om dat je als ouder erop gericht bent een goede, hechte band met je kindje te doen groeien, vol vertrouwen, liefde en respect. Zoals de naam al aantoont gaat het erom dat het kind zich hecht aan de ouders en zo vanuit een veilige vertrouwenssituatie de wereld mag ontdekken. En dan komen die ‘tools’ van pas, dit hechten wordt bij attachment parenting gedaan met behulp van die tools die ik net noemde.

Het gouden pad

Ik heb veel gelezen over ouderschap en had zelf daarvoor al een bepaalde visie op ouderschap. Ik kan mij goed vinden in de kern van attachment parenting en daarom schrijf ik hier ook over. Hoewel ik het dus niet al een soort van gouden pad beschouw.

Geen all-or-nothing

Eigenlijk in elk boek wat ik erover lees, wordt duidelijk beschreven dat het geen all-or-nothing is. Je hoeft niet elk tool van attachment parenting in te zetten om dit principe toe te passen. Het doel is namelijk de hechting van je kind. Nu is dat bij baby’s op een andere manier dan bijvoorbeeld bij peuters. Bij peuters gaat het ook om hechting, maar dat vul je natuurlijk heel anders in. Liever noem ik het een relatie van hart tot hart hebben. Nog steeds gehecht dus, maar niet zozeer meer volgens de ‘tools’ van attachment parenting.

Wat hebben ze nodig?

Gezien het doel van dit soort ouderschap, draait het voor mij uiteindelijk allemaal om letten op mijn kinderen, observeren en geven wat ze nodig hebben. Kinderen geven dit zelf aan en als ouder spring ik daar op in. Als mijn kinderen gedragen willen worden, worden ze gedragen. Als ze gevoed willen worden, krijgen ze eten. Als ze een knuffel willen, krijgen ze een knuffel. Een baby heeft alleen nog maar noden, naarmate ze ouder worden krijgen ze ook dingen die ze willen. (zie t verschil hier)

Geven wat ze nodig hebben

Voor mij betekent dit dus ook dat als mijn kind niet gedragen wil worden, hij niet gedragen wordt. Als ze heel erg moe zijn, maar lastig in slaap kunnen komen, dan help ik hen daarbij. Soms huilen ze dan. Als ze onrustig slapen bij ons op de kamer (dat had mijn dochter) dan leg ik haar op een eigen kamer. Ook al mis ik dan een tool van attachment parenting (co-sleepen). Ik wil mijn kinderen namelijk geven wat ze nodig hebben. In het geval van mijn dochter was dat een eigen kamer en een eigen bed. Bij mijn zoon is dat altijd ergens rond ons heen zijn, al kan hij vrij tevreden zijn met een eigen plekje, niet altijd.

Dragen terwijl ze geen zin hebben

Het gaat mij om het doel dat ik ze geef wat ze nodig hebben. Ik geef ze niet per definitie alle tools van attachment parenting. Maar het principe van AP pas ik graag toe. Ik kijk wat mijn kinderen nodig hebben en dat probeer ik ze te geven. Probeer ja, ik ben tenslotte niet perfect. Ik zie het ook niet altijd en soms doe ik of ik iets niet zie omdat ik bijvoorbeeld moe ben. Ik droeg mijn zoon de eerste maanden bijna fulltime in een draagdoek, maar nu hij ouder wordt heeft hij dat niet nodig. Hij vindt het leuk om te spelen en te spartelen. Het zou dan vreemd zijn dat ik denk dat we nog beter hechten als ik hem in de doek doe, terwijl hij geen zin heeft.

Elke situatie is uniek!

Zoals altijd is dit hechtingsproces een unieke situatie tussen moeder en baby. De tools zijn zeer handig om dit in te vullen, maar ze hoeven niet altijd allemaal. En elke moeder is in staat dit voor hun unieke situatie in te schatten, niet vanuit druk van buitenaf, maar door het volgen van je mama instinct.

2014-10-21T17:49:14+00:00

Over

Mijn leven in getallen: 31 jaar oud, 9 jaar getrouwd met Sebastiaan. Moeder van Keela (5), Judah (3) en Vanna (maart 2017). Niet perfect. Leert elke dag. Ik houd van grote dromen, nieuwe dingen, mooie mensen, lekker eten, persoonlijke ontwikkeling en uitdagingen.

6 Reacties

  1. Maartje oktober 21, 2014 om 6:13 pm- Antwoorden

    Goh wat interessant! Niet eerder de term gehoord en sinds een aantal weken moeder.. Ik luister gewoon naar mijn gevoel/intuïtie maar als ik dit zo lees doe ik hier ook aan 🙂

    • Marielle oktober 21, 2014 om 7:08 pm- Antwoorden

      Probeer het vol te houden en dan bedoel ik eigenlijk, luister niet naar wat anderen zeggen of vinden hoe het eigenlijk zou moeten. Ik ben moeder van een zoon van 7 en een dochter van 2,5, gastouder en ap sinds een klein jaartje ontdekt. Veel deden we al maar veel ook niet omdat we dachten dat doet iedereen zo dus wij ook. Nu we alles veranderd hebben is het veel rustiger in huis, alles gaat heerlijk relaxed voorheen kon zoonlief nogal “moeilijk” doen maar dat had dus meer met onze manier van opvoeden te maken, de manier die de meeste mensen volgen, ze moeten mee in het zelfde tempo als de grote wereld ze moeten hard worden en heel snel netjes alles leren. Neeeeee we geven ze de ruimte, leren op hun eigen tempo, bieden soms wat aan maar laten dat snel weer los als er geen reactie op komt en dan ineens verrassen ze je met gestrikte veters;) zo leuk, zonder druk.

      Geniet van je kleine want het is misschien een cliche maar de tijd vliegt met kinderen en de verschillende fases zijn zo voorbij. En zijn ze even lastig, geef ze extra aandacht, ze maken een sprongetje en hebben het even heel zwaar met dat kleine lijfje

      Gr marielle

  2. Marielle oktober 21, 2014 om 7:13 pm- Antwoorden

    Precies zoals we er hier ook sinds een jaartje mee omgaan, zo fijn doen wat ze nodig hebben, niet pushen, en heerlijk genieten, minder tot geen frustraties bij de kids en paps en mams en dat is toch een stuk relaxter. Ook merk ik dat minder complimenten geven soms veel beter werkt, dat is nog wel een verbeterpuntje hier, je doet het zo gemakkelijk.

  3. Nicole oktober 22, 2014 om 10:07 am- Antwoorden

    Zo fijn om dit te lezen! Vanaf de geboorte zijn wij ook zo met onze dochter omgegaan. Ze wilde de eerste maanden alleen bij ons zijn en overdag absoluut niet alleen gelaten worden. Ze sliep op schoot, aan de borst, in de doek, in de kinderwagen, maar nooit alleen in bedje. Iedereen riep dat ik haar in bedje moest leren slapen en maar (gecontroleerd) moest laten huilen. Uiteraard denk je in de eerste weken, laat ik het eens proberen, maar daar zijn we dezelfde dag nog van teruggekomen. Deze aanpak past absoluut niet bij ons. Ik heb altijd het vertrouwen gehad dat het vanzelf goed zou komen. En rond een leeftijd van 6-7 maanden wilde ze ineens niet meer op deze manier slapen. Ik heb haar in bedje gelegd en sindsdien doet ze dutjes in bed. Wij zijn er van overtuigd dat een kind weet wat hij/zij wil wat betreft natuurlijke behoefte en dat prima kan aangeven. We zijn alleen nog zoekende hoe we om moeten gaan met het stellen van grenzen, bijvoorbeeld niet in de keukenkastjes komen. Onze dochter is nu 11 maanden en op ontdekkingstocht. Op dit moment zeggen we dat ze niet in het kastje mag komen, waarom en doen dan samen de deur dicht, vervolgens bieden we een alternatief…. maar het blijft natuurlijk interessant. Heb je (lees)tips?

  4. maartje mei 16, 2015 om 7:50 pm- Antwoorden

    Wat een fijn blog!
    Ik doe veel op gevoel afgelopen half jaar en het doet me erg goed om te lezen dat ik hier veel (h)erkenning vind.

    Wel heb ik heeeel veel last gehad met het fenomeen laten huilen. Ik merkte dat ons ventje het gewoon nodig had om te kunnen en mogen te huilen, voordat hij in slaap viel. In het begin pakte ik hem best snel op en merkte ik algauw dat het averechts werkte. Hij had het nodig naar mijn inzicht en gevoel om toch lekker te mogen huilen (mekkeren, soms wel een kwartier voordat hij ineens in slaap viel) Vaak liep ik onze slaapkamer in om toch even een aaitje te geven of mijn hoofd te laten zien en of te zeggen papa en mama zijn hier en zijn er voor je. Toch merk ik dat het aan me knaagt, ik mag vertrouwen op mijn gevoel dat het hij het nodig heeft en anderzijds denk ik als ik dit allemaal lees, heb ik er goed aan gedaan en is het niet mijn eigen interpretatie dat hij zijn inslaaphuiltje nodig heeft om zich af te kunnen sluiten.
    Wat ook zo apart is, meneer vind de draagdoek alleen oke als we gaan lopen. Gewoon lekker tegen je aan op de bank is hij helemaal niet blij mee. Ook merkten we dat samen slapen op een kamer na drie maanden hem teveel onrust gaf. We reageerden teveel op elkaar als we s avonds naar bed gingen en hij bleef rustig een half uur naar mij staren als ik nog in bed even wat wilde lezen. Toen zijn wij maar op de gang gaan slapen haha, want een ander kamer zo ver van elkaar vond ik ook maar niets. Zo hebben we het heel rustig af kunnen bouwen samen slapen.

    Groetjes

    • maartje mei 17, 2015 om 7:01 pm- Antwoorden

      P.S Wij hebben namelijk een slaapkamer boven en eentje beneden, dat bedoelde ik met afstand. Nu slaapt hij heel tevreden beneden en wij weer in ons eigen slaapkamer.

Geef een reactie